Χρήσιμα
Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018 19:32

Παλαιά-Καινή Διαθήκη

Αγαπητοί αδελφοί,


Σας προσφέρουμε σε μορφή (doc) τα πλήρη κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, στην επίσημη μετάφραση τους.

 

Παλαιά Διαθήκη


Καινή Διαθήκη

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018 19:28

Τὸ πρόσφορο

Γιὰ νὰ γίνει τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ποὺ εἶναι σκοπὸς τῆς Θείας Λειτουργίας, εἶναι ἀπαραίτητο ὁ ἱερεὺς νὰ ἔχει τὸ πρόσφορο, γιὰ νὰ κάνει τὴν προσκομιδή. Ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ πρόσφορο θὰ βγάλει τὸν «Ἀμνό», τὸ μεσαῖο τετράγωνο ποὺ χρειάζεται, γιὰ νὰ τελεσθεῖ τὸ μυστήριο, καὶ ἄλλες μερίδες. Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ μεταβληθεῖ αὐτὸς ὁ ἄρτος εἰς τὸ Τίμιον Σῶμα τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ ἀξιώσει τὸν κάθε πιστὸ νὰ μεταλάβει. Σκεφθήκαμε τὴν τιμή, ποὺ μᾶς κάνει ὁ Θεός, νὰ παρασκευάζουμε τὸ πρόσφορο;

Γιὰ νὰ ζυμώσουμε ὅμως πρόσφορο πρέπει πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα νὰ εἴμαστε καθαρὲς (καὶ καθαροὶ) στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα. Καὶ τὰ σκεύη ποὺ θὰ χρησιμοποιήσουμε νὰ εἶναι καθαρὰ καί, ἂν εἶναι δυνατόν, νὰ τὰ ἔχουμε προορισμένα μόνο γι᾿ αὐτὴ τὴ χρήση. Ἡ σκέψη νὰ εἶναι συγκεντρωμένη στὸ μεγάλο γεγονὸς καὶ ἡ ψυχὴ νὰ προσεύχεται. Τὸ στόμα νὰ εἶναι κλειστό. Μποροῦμε, νὰ ἔχουμε καὶ θυμίαμα.

 

prosforon11Τί θὰ χρειασθοῦν γιὰ ἕνα πρόσφορο;

 

  • Ἀλεύρι: 750 γραμ. Τὸ μισὸ νὰ εἶναι σιταρένιο σκληρὸ (κίτρινο) καὶ τὸ ἄλλο μισὸ μαλακὸ ἢ Ἀλλατίνη.
  • Μαγιά: μέγεθος ἑνὸς ἀμυγδάλου.
  • Ἁλάτι: ἕνα κουταλάκι τοῦ γλυκοῦ γεμάτο
  • Νερό: χλιαρὸ ὅσο πάρει (τὸ καλοκαίρι τελείως κρύο)
  • Σφραγίδα: ξυλόγλυπτη (ποτὲ πλαστικὴ)
  • Ταψάκι: Νο 20
  • Λεκάνη

 

Ἐκτέλεση:

 

Κοσκινίζομε τὸ ἀλεύρι στὴ λεκάνη καὶ κάνομε μιὰ λακκουβίτσα. Λιώνομε τὴ μαγιὰ σ᾿ ἕνα φλιτζάνι τοῦ τσαγιοῦ μὲ χλιαρὸ νερὸ καὶ τὴ ρίχνομε στὴ λακκουβίτσα. Διαλύομε καὶ τὸ ἁλάτι σὲ χλιαρὸ νερὸ καὶ τὸ ρίχνομε καὶ αὐτὸ μέσα.

Τὰ ἀναμιγνύομε ὅλα καὶ ρίχνομε λίγο-λίγο τὸ ὑπόλοιπο νερό, ὥσπου νὰ ζυμωθεῖ ὅλο τὰ ἀλεύρι. Τὸ ζυμώνομε περίπου 20 λεπτά. Ἡ ζύμη πρέπει νὰ εἶναι σφιχτή. Σὲ περίπτωση ποὺ θὰ χρειασθεῖ ἡ ζύμη ἀκόμη λίγο νερό, βρέχομε τὸ χέρια μας μὲ χλιαρὸ νερὸ καὶ συνεχίζομε τὸ ζύμωμα, μέχρι νὰ τὸ ἀπορροφήσει.

Ὅταν ζυμωθεῖ καλά, πλάθομε τὴ ζύμη σὲ σχῆμα στρογγυλὸ καὶ τοποθετοῦμε τὸ πρόσφορο στὸ κέντρο τοῦ ταψιοῦ. Ἀπὸ πρὶν ὅμως ἔχομε ζεστάνει τὸ ταψάκι καὶ τὸ ἔχομε ἀλείψει ἐλαφρὰ ἀπὸ μέσα μὲ κερί, γιὰ νὰ μὴν κολλήσει.

Στὸ κέντρο τοῦ προσφόρου βάζομε τὴ σφραγίδα καὶ τὴν πιέζομε μὲ δύναμη καὶ ἐλαφρὰ τὴ στρίβομε πολὺ λίγο, γιὰ ν᾿ ἀποτυπωθοῦν καλὰ τὰ γράμματα. Τὴ σηκώνομε σιγὰ-σιγὰ καὶ πλάγια.

Μὲ μία ὀδοντογλυφίδα τρυπᾶμε στὰ ἄκρα τοῦ Σταυροῦ καὶ στὸν «Ἀμνὸ» (στὸ μεσαῖο της σφραγίδας) στὶς 4 γωνίες καὶ ἀπὸ τὸ ἔξω μέρος.

Τὸ σκεπάζομε μὲ μιὰ καθαρὴ πάνινη πετσέτα καὶ ἀπὸ πάνω βάζομε ἕνα καθαρὸ μάλλινο σκέπασμα. Περίπου σὲ δύο ὧρες πρέπει νὰ ἔχει φουσκώσει.

Ἔξω ἀπὸ τὴ σφραγίδα πιέζομε τὴ ζύμη μὲ τὸ δάχτυλό μας ἐλαφρὰ καὶ ὅταν ἡ ζύμη ξαναγυρίσει στὴ θέση της, θὰ πεῖ ὅτι ἔχει φουσκώσει καὶ εἶναι ἕτοιμο γιὰ τὸ φοῦρνο.

Προθερμαίνομε τὸ φοῦρνο (10-15 λεπτὰ) καὶ σὲ 250° βάζομε τὸ πρόσφορο νὰ ψηθεῖ ἐπὶ μισὴ ὥρα. Ὅταν πάρει χρῶμα ἀπὸ πάνω, κατεβάζαμε τὴ θερμοκρασία στοὺς 200° καὶ τὸ σκεπάζομε μὲ ἀλουμινόχαρτο. Γιὰ νὰ ψηθεῖ χρειάζεται περίπου 1½ ὥρα.

prosforon21Θὰ τὸ πᾶμε στὴν Ἐκκλησία τυλιγμένο σὲ πεντακάθαρη ἄσπρη πετσέτα καὶ σὲ χαρτὶ καθαρὸ θὰ γράφουμε τὰ ὀνόματα αὐτῶν ποῦ ζοῦν καὶ σὲ ἄλλο χαρτὶ θὰ γράψουμε τὰ ὀνόματα ὅσων βρίσκονται στὸν οὐρανό.

Χαρὰ καὶ εὐφροσύνη θὰ νιώσουμε γιὰ μιὰ τέτοια εὐκαιρία, ποὺ θὰ εἶναι καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεόν.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018 19:27

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Ἡ λέξη Λειτουργία εἶναι ἀρχαία καὶ σήμαινε
κάθε ἔργο ποὺ γινόταν γιὰ τὸ λαό.
Στὴν Ἐκκλησία μας ἐπικράτησε νὰ λέγεται
Λειτουργία ἡ τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας.Οἱ Θεῖες Λειτουργίες ποὺ γράφτηκαν εἶναι:

 

Ἀδελφοθέου Ἰακώβου
Μεγάλου Βασιλείου
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
Ἀποστόλου Μάρκου
Ἁγίου Κλήμεντος
Προηγιασμένων Δώρων

Ἡ Θεία Λειτουργία χωρίζεται σέ:

ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΩΝ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ


ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ

Διακρίνουμε τέσσερα σημεῖα κατὰ τὴν προσκομιδή:

  1. τὴν προετοιμασία τῶν κληρικῶν
  2. τὴν ἑτοιμασία τοῦ ἀμνοῦ καὶ τοῦ ποτηρίου
  3. τὶς μνημονεύσεις καὶ τὴ θυμίαση
  4. ἀπόλυση.

Πρῶτα πρῶτα ὁ ἱερέας καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἱερεῖς ἑτοιμάζονται γιὰ τὴν ἱερὴ διακονία τῆς Θείας Λειτουργίας. Προσεύχονται μπροστὰ στὴν ὡραία Πύλη καὶ ἀσπάζονται τὶς ἱερὲς εἰκόνες. Ἀφοῦ νίψουν τὰ χέρια τους, ἔρχονται στὴν Πρόθεση, ὅπου ἔχει προσκομισθεῖ ὁ ἄρτος, ὁ ὁποῖος λέγεται καὶ προσφορά (ἐπειδὴ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ὡς δῶρο στὸ Θεό). Στὸ κέντρο ἡ προσφορὰ φέρει τὴ σφραγῖδα, διαιρεμένη σὲ τέσσερα τετράγωνα. Στὰ τετράγωνα αὐτὰ εἶναι χαραγμένα τὰ γράμματα: ΙΣ ΧΡ ΝΙ ΚΑ (ΙΣ=Ἰησοῦς, ΧΡ=Χριστός, ΝΙ, ΚΑ=Νικᾷ). Ἐπίσης προσκομίζονται τὸ Δισκάριο, τὸ ἅγιο Ποτήριο, ἡ λόγχη, ὁ ἀστερίσκος, ἡ λαβὴ καὶ ὅλα τὰ καλύμματα. Μὲ τὴ λόγχη ὁ ἱερέας σφραγίζει τρεῖς φορὲς τὸ μέσο τῆς προσφορᾶς σταυροειδῶς. Κατόπιν ἀποκόπτει τὸ τετράγωνο μὲ τὰ γράμματα ποὺ ἀναφέραμε καὶ τὰ τοποθετεῖ στὸ δίσκο. Τὸ τετράγωνο λέγεται ἀμνός, γιατὶ ἀναπαριστᾷ τὸν Χριστὸ ποὺ ὁδηγεῖται ὡς ἀμνὸς ἐπὶ σφαγῆς. Ἀπὸ τὸν ἀμνὸ λοιπὸν ἀφαιρεῖ εἰς σχῆμα τριγώνου μικρὴ μερίδα ἀπὸ τὰ γράμματα ΝΙ, ἡ ὁποία παριστᾷ τὴν Θεοτόκο καὶ τέλος καὶ ἄλλες ἐννέα μερίδες στὸ ὄνομα τῶν Ταξιαρχῶν καὶ τῶν ἀγγέλων, τοῦ Προδρόμου, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων καὶ Ἱεραρχῶν, τῶν Μαρτύρων, τῶν Ἀσκητῶν, τῶν Ἀναργύρων, τῶν Ἁγίων Θεοπατόρων καὶ τοῦ Ἁγίου, στὴν μνήμη τοῦ ὁποίου γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία. Τέλος βγάζει ὁ ἱερέας καὶ ἄλλες μερίδες γιὰ τοὺς ζωντανοὺς καὶ τοὺς νεκροὺς καὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ τελοῦν τὴν Θεία Λειτουργία. Πάνω στὸ δίσκο ὁ ἱερέας τοποθετεῖ τὸν ἀστερίσκο. Συγχρόνως μὲ τὴν κέντηση τοῦ ἀμνοῦ χύνει ὁ ἱερέας στὸ ἅγιο Ποτήριο οἶνο καὶ ὕδωρ. Ὕστερα σκεπάζει μὲ τὰ ἱερὰ καλύμματα τὸν δίσκο καὶ τὸ Ποτήριο καὶ ἀφοῦ θυμιάσει κάνει τὴν ἀπόλυση.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΩΝ[1]

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ἀρχίζει μὲ τὸ «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Ὁ ἱερέας σχηματίζει τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ μὲ τὸ Εὐαγγέλιο ἐπάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἡ πρώτη πράξη τῆς Θ.Λειτουργίας εἶναι ὁ σταυρός, γιατὶ ὁ σταυρὸς ποὺ ἦταν σύμβολο καταδίκης τώρα εἶναι ἀντικείμενο ἱερᾶς τιμῆς.

Ἀκολουθεῖ ἡ Μεγάλη Συναπτὴ ἢ Εἰρηνικά, δηλαδὴ αἰτήσεις-παρακλήσεις τοῦ ἱερέα. Ὀνομάζονται εἰρηνικὰ ἐπειδὴ ἡ πρώτη αἴτηση ἀρχίζει μὲ τὸ «ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν…».

Ἀκολουθοῦν τὰ Ἀντίφωνα ποὺ λέγονται ἔτσι γιατὶ ψέλνονται ἐναλλὰξ ἀπὸ τοὺς ψάλτες «ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς» καὶ «Σῶσον ἡμᾶς Υἱὲ Θεοῦ…».

2. ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ

Ὁ ἱερέας ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν βορινὴ πύλη ἐν μέσῳ λαμπάδων καὶ προσέρχεται μπροστὰ στὴν Ὡραία Πύλη. Σηκώνει τὸ Εὐαγγέλιο γιὰ νὰ τὸ βλέπουν ὅλοι οἱ πιστοὶ καὶ ἀναφωνεῖ «Σοφία. Ὀρθοί». Δίνει τὸ παράγγελμα στοὺς πιστοὺς νὰ σηκωθοῦν ὄρθιοι γιὰ νὰ προσδώσουν τὴν πρέπουσα προσκύνηση στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.

Η μικρὴ Εἴσοδος συμβολίζει τὴ δημόσια ἐμφάνιση καὶ τὴν ἀρχὴ τοῦ κηρυγματικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ λαμπάδα συμβολίζει τὸν Τίμιο Πρόδρομο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔδειξε τὸν ἀμνὸ τοῦ Θεοῦ.

Ἀκολουθεῖ ὁ Τρισάγιος Ὕμνος δηλαδὴ τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς».

3. ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Τὰ ἀποστολικὰ ἀναγνώσματά μας διηγοῦνται τὸ κηρυγματικὸ καὶ ποιμαντικὸ ἔργο τῶν Ἀποστόλων γιὰ τὴ διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ σ᾿ ὅλα τὰ ἔθνη. Ἡ ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου δηλώνει τὴν φανέρωση τοῦ Κυρίου ὅπως ἔγινε σιγὰ-σιγά, ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη του παρουσία στοὺς ἀνθρώπους. Διότι, ἀρχικὰ (δηλαδὴ μὲ τὴν μικρὴ εἴσοδο), τὸ Εὐαγγέλιο παρουσιάζεται κλειστό. Αὐτὸ φανερώνει τὴν πρώτη παρουσία τοῦ Κυρίου στὸν κόσμο.

4. ΔΕΗΣΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΩΝ

Στὸ σημεῖο αὐτὸ οἱ κατηχούμενοι ἀποχωροῦσαν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ μαζί τους καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν ὑποπέσει σὲ βαριὰ ἁμαρτήματα καὶ εἶχαν ἐκκλησιαστικὴ ποινή. Μὲ τὴν ἀποχώρηση τῶν κατηχούμενων ἀρχίζει τὸ τρίτο μέρος τῆς Θ.Λειτουργίας δηλαδὴ ἡ Λειτουργία τῶν Πιστῶν.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

Στὴ λειτουργία τῶν Πιστῶν τελεῖται τὸ μυστήριό της Θείας Εὐχαριστίας. Εἶναι τὸ σημαντικότερο μέρος τῆς Θείας Λειτουργίας γιατὶ σ᾿ αὐτὸ συμμετέχουν καὶ οἱ πιστοί (Θεία Κοινωνία).

1. Μεγάλη Εἴσοδος – Ὁμολογία τῆς Πίστεως

Μὲ τὴν ἀναχώρηση τῶν κατηχουμένων ὁ ἱερέας ἁπλώνει τὸ ἀντιμήνσιο[2] στὴν Ἁγία Τράπεζα, πάνω στὸ ὁποῖο τελεῖται πάντοτε τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Στὴ συνέχεια ψάλλεται ὁ Χερουβικὸς ὕμνος.

Χορός: «Οἱ τὰ Χερουβεὶμ μυστικως εἰκονίζοντες, καὶ τὴ ζωοποιῷ Τριάδι τὸν Τρισάγιον ὕμνον προσάδοντες, πᾶσαν τὴν βιωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν, ὡς τὸν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι, ταῖς ἀγγελικαις ἀοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν. Ἀλληλούια».

Μετάφραση: «Ἐμεῖς, ποὺ μυστικὰ εἰκονίζουμε τὰ Χερουβεὶμ καὶ ψάλλουμε στὴ ζωοποιὸ Τριάδα τὸν Τρισάγιον Ὕμνο, ἂς ἀφήσουμε κάθε βιοτικὴ μέριμνα, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Βασιλέα τῶν ὅλων, ποὺ ἀόρατα συνοδεύεται ἀπὸ τὶς ἀγγελικὲς τάξεις. Ἀλληλούια.

Ἡ ἐκκλησία μας καλεῖ ν᾿ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς διάφορες σκέψεις ὥστε νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸ βασιλιὰ τῆς δόξης. Παράλληλα μὲ τοὺς πιστοὺς ποὺ προετοιμάζονται γιὰ τὴν Μεγάλη Εἴσοδο, προετοιμάζεται καὶ ὁ λειτουργός με μία σειρὰ ἀπὸ εὐχὲς καὶ πράξεις ζητώντας ἀπὸ τὸ θεὸ νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ τελέσει τὸ μυστήριό της Θείας Εὐχαριστίας. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ὁ λειτουργὸς ἀναγνωρίζει καὶ ὁμολογεῖ τὴν ἀναξιότητά του καὶ τὸ θεῖο μεγαλεῖο τοῦ Μυστηρίου στὸ ὁποῖο καλεῖται νὰ διακονήσει. Προχωρεῖ πρὸς τὸ Θυσιαστήριο, ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν στηρίζεται στὶς δικές του δυνάμεις ἀλλὰ στὸ θεῖο ἔλεος.

Ἔπειτα ὁ Ἱερεὺς θυμιατίζει κυκλικὰ τὴν ἁγία Τράπεζα, τὴν ἱερὰ Πρόθεση, τὶς δεσποτικὲς εἰκόνες καὶ τὸ λαό. Καθὼς θυμιατίζει λέει τὶς ἑξῆς εὐχές:

«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι..», «Δευτε προσκυνήσωμεν…» καὶ τὸν ψαλμὸ «Τότε εὐδοκήσεις…».

Στὴ συνέχεια ὁ Ἱερέας κάνει τρεῖς μετάνοιες μπροστὰ ἀπὸ τὴν ἁγία Τράπεζα καὶ ἀσπάζεται τὸ ἅγιο ἀντιμήνσιο καὶ λέγει τὰ ἑξῆς κατανυκτικὰ τροπάρια:

Ἱερέας: «Ἥμαρτον εἰς Σὲ Σωτήρ, ὡς ὁ ἄσωτος υἱός· δέξαι με, Πάτερ, μετανοοῦντα καὶ ἐλέησόν με ὁ Θεός.

Κράζω σοι Χριστὲ Σωτὴρ τοῦ τελώνου τὴν φωνήν· Ἰλάσθητί μοι ὥσπερ ἐκείνῳ καὶ ἐλέησόν με ὁ Θεός».

Ἔπειτα καθένας ὑποκλίνεται στὸν συλλειτουργὸ Ἱερέα λέγοντας τὰ ἑξῆς:

«Συγχωρήσατε μοί, ἀδελφοὶ καὶ συλλειτουργοί».

Καὶ πρὸς τὸ λαὸ ὑποκλινόμενος ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη λέγει:

«Τοῖς μισοῦσι καὶ ἀγαπῶσιν ἡμᾶς, ὁ Θεός, συγχώρησον».

Καὶ εἰσέρχεται ὁ Ἱερέας στὴν ἁγία Πρόθεση καὶ προσκυνᾷ τὰ τίμια Δῶρα λέγοντας:

«Ὁ Θεὸς ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῳ καὶ ἐλέησόν με».

Γιὰ νὰ κρατήσει ὁ λειτουργὸς στὰ χέρια του τὰ τίμια Δῶρα πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ τὸ στάδιο τῆς μετανοίας. Ὁ ψαλμὸς τῆς μετανοίας ποὺ λέει ὁ Ἱερέας καθὼς θυμιατίζει, τὰ κατανυκτικὰ τροπάρια, ἡ προσκύνηση τοῦ ἁγίου Θυσιαστηρίου καὶ τῆς ἁγίας Πρόθεσης, ἡ ἐκζήτηση συγνώμης ἀπὸ τὸ Θεό, ἀπὸ τοὺς συλλειτουργούς, ἀπὸ τὸ λαό, ὅλα αὐτὰ ἐξωτερικεύουν τὰ αἰσθήματα τῆς μετανοίας τοῦ λειτουργοῦ. Μὲ τὸ παράδειγμά του ὁ λειτουργὸς ὑποδεικνύει στοὺς πιστοὺς τὸ δρόμο τῆς μετανοίας. Μὲ τὴν μετάνοια εἰσερχόμαστε στὴ Θεία Λειτουργία. Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἡ εἴσοδος στὴν Βασιλεία.

Στὴ μικρὴ Εἴσοδο ὁ Ἱερέας καλύπτει τὸ πρόσωπό του μὲ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο: ὁ Χριστὸς ᾖρθε γιὰ νὰ κηρύξει τὸν λόγο του. Στὴ μεγάλη Εἴσοδο ὁ Ἱερέας καλύπτει τὸ πρόσωπό του μὲ τὰ τίμια Δῶρα: ὁ Χριστὸς ἔρχεται γιὰ νὰ θυσιαστεῖ.

Τὴ στιγμὴ ποὺ ψάλλεται ὁ στίχος τοῦ Χερουβικοῦ: «ὡς τὸν βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι», ἐξέρχεται ὁ Ἱερέας ἀπὸ τὴν βορινὴ πύλη τοῦ Ἱεροῦ καὶ εἰσέρχεται μπροστὰ στὴν Ὡραία Πύλη ὅπου εὔχεται στὸ Θεὸ ὑπὲρ ὅλου τοῦ κόσμου. Κατόπιν εἰσέρχεται ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ ὅπου τοποθετεῖ τὸ ἅγιο Ποτήριον καὶ τὸν Δίσκον στὴν ἁγία Τράπεζα τὰ ὁποῖα καλύπτει μὲ τὸν Ἀέρα[3]. Ὁ Ἱερέας θυμιατίζει τὰ τίμια Δῶρα καὶ εὔχεται μυστικὰ πρὸς τὸ Θεὸ νὰ τὸν ἀξιώσει γιὰ νὰ προσφέρει τὴ μεγάλη καὶ φοβερὰ θυσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν τῶν πιστῶν καὶ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Μετὰ τὶς αἰτήσεις ἀκολουθεῖ ἡ ἐπίσημη ὁμολογία τῆς χριστιανικῆς μας πίστεως γι᾿ αὐτὸ καὶ προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ ἀγαπήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ τὶς λέξεις «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν». Ἀκολουθεῖ τὸ Πιστεύω. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἀπαγγέλλεται τὸ Πιστεύω, ὁ Ἱερέας κινεῖ τὸν Ἀέρα πάνω ἀπὸ τὰ Τίμια Δῶρα. Στὴν κίνηση αὐτὴ δόθηκε ὁ συμβολισμὸς τοῦ σεισμοῦ ποὺ ἔγινε κατὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

2. Ὁ Ἁγιασμὸς τῶν τιμίων Δώρων

Ὁ Ἱερέας: «Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετὰ φόβου· πρόσχωμεν τὴν ἁγίαν ἀναφορὰν ἐν εἰρήνῃ προσφέρειν».

Μετάφραση: «Ἂς σταθοῦμε καλά· ἂς σταθοῦμε μὲ φόβο· ἂς προσέξουμε νὰ προσφέρουμε τὴν ἁγία ἀναφορὰ μὲ εἰρήνη».

Τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἀρχίζει ἡ ἁγία Ἀναφορά. Ὁ Ἱερέας μᾶς προτρέπει νὰ στεκόμαστε μὲ προσοχὴ καὶ εὐλάβεια τὴν ὥρα αὐτή.

Ὁ Χορός: «Ἔλεον εἰρήνης, θυσίαν αἰνέσεως».

Μετάφραση: «Εἰρηνικὴ ἡ ἀγάπη μας, δοξαστικὴ ἡ θυσία μας».

Στὴν προτροπὴ τοῦ λειτουργοῦ πρὸς τοὺς πιστοὺς νὰ προσφέρουν τὴν ἁγία Ἀναφορὰ ἐν εἰρήνῃ, αὐτοὶ ἀπαντοῦν: τὴν προσφέρουμε πράγματι μὲ εἰρήνη καὶ μὲ ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο καὶ τοὺς ἀδελφούς μας. Προσφέρουμε ἔλεος, δηλαδὴ ἀγάπη, ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς εἰρήνης.

Ἱερεύς: «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν».

Μετάφραση: «ἡ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατέρα καὶ ἡ ἑνότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἂς εἶναι μὲ ὅλους σαάς».

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Ἱερέας ἐξέρχεται στὴν Ὡραία Πύλη καὶ εὐλογεῖ τοὺς πιστούς. Ἡ εὐχὴ αὐτὴ μᾶς προσφέρει τὰ ἀγαθὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος: ἀπὸ τὸν Υἱὸ χάρι, ἀπὸ τὸν Πατέρα ἀγάπη, ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κοινωνία.

Χορός: «Καὶ μετὰ τοῦ πνεύματός σου».

Μετάφραση: «Καὶ μὲ τὸ πνεῦμα σου».

Ἡ ἀπάντηση τοῦ λαοῦ στὴν Τριαδικὴ εὐλογία τοῦ λειτουργοῦ δείχνει ὅτι οἱ πιστοί σε κάθε στιγμὴ τῆς θείας Λειτουργίας μετέχουν ἐνεργὰ στὴν τέλεσή της.

Ἱερέας: «Ἄνω σχωμεν τὰς καρδίας».

Μετάφραση: «Ἂς ὑψώσουμε πρὸς τὸ Θεὸ τὶς καρδιές μας».

Χορός: «Ἔχομεν πρὸς τὸν Κύριον».

Μετάφραση: «Ἔχουμε τὴν καρδιά μας στραμμένη στὸ Θεό».

Ἱερέας: «Εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ»

Μετάφραση: «Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν Κύριο».

Οἱ πιστοὶ εἶναι πλέον ἕτοιμοι νὰ προχωρήσουν πρὸς τὴν θεία Εὐχαριστία. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τοὺς προτρέπει ὁ λειτουργός: Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν Κύριο μὲ τὸ ἅγιο Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.

Χορός: «Ἄξιον καὶ δίκαιον».

Μετάφραση: «Ἀξίζει καὶ πρέπει».

Ἡ ἀπάντηση αὐτὴ σημαίνει ὅτι συμφωνοῦν νὰ ἱερουργηθεῖ ἡ θεία Εὐχαριστία.

Ἱερέας: «Ἄξιον καὶ δίκαιον σὲ ὑμνεῖν, σὲ εὐλογειν… πολυόμματα μετάρσια, πτερωτά.

Στὴν εὐχὴ αὐτὴ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα. Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν ἴδια τὴν θεία Λειτουργία ποὺ δέχεται ἀπὸ τὰ χέρια μας. Γιατὶ ἀξιώνει ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπιτελοῦμε τὸ ἔργο αὐτὸ καὶ δέχεται τὴν ἁγία προσφορὰ ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα χέρια μας.

Χορός: «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος, Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου, ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις. Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Ὡσαννὰ ὁ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

Μετάφραση: «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶσαι, Κύριε τῶν Δυνάμεων· γεμάτος ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἀπὸ τὴ δόξα σου. Σῶσε μας, ὕψιστε Θεέ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Σῶσε μας, ὕψιστε Θεέ.

Ψάλλοντας τὸν ὕμνο μιμούμαστε τοὺς ἀγγέλους ποὺ δοξολογοῦν τὸ Θεό, ἀλλὰ καὶ τὸ λαὸ τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων οἱ ὁποῖοι τὸν ὑποδέχθηκαν μὲ κλαδιὰ καὶ δάφνες πρὶν τὸ ἑκούσιό του πάθος. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς ὑποδεχόμαστε τὸν βασιλέα ὁ ὁποῖος ἔρχεται νὰ σφαγιαστεῖ καὶ νὰ δοθεῖ στοὺς πιστούς.

Στὸ μυστικὸ δεῖπνο ὁ Χριστὸς ἀφοῦ πρόσφερε στοὺς μαθητές Του τὸ ἅγιο σῶμα Του καὶ τὸ τίμιο αἷμα Του, τοὺς ἔδωσε τὴν ἐντολή: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν».

Ὁ Ἱερέας: «Λάβετε, φάγετε· τοῦτο μου ἐστι τὸ σῶμα, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».
«Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες τοῦτο ἐστι τὸ σῶμα, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».

Μετάφραση: «λάβετε, φάγετε· αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου, ποὺ κόβεται καὶ προσφέρεται γιὰ σάς, γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν».
«Πιεῖτε ἀπ᾿ αὐτὸ ὅλοι· αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα μου, τὸ αἷμα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ χύνεται γιὰ σὰς καὶ γιὰ ὅλους, γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν».

Ἡ θεία Εὐχαριστία λοιπὸν εἶναι ἡ μυστηριακὴ ἐπέκταση τοῦ μυστικοῦ δείπνου. Δὲν εἶναι τυπικὴ ἐπανάληψη τοῦ ἀλλὰ τὸ ἴδιο τὸ μυστικὸ δεῖπνο. Διότι εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος προσφέρει καὶ προσφέρεται. Μετέχοντας στὸ δεῖπνο τῆς θείας Εὐχαριστίας, μετέχουμε στὸ δεῖπνο τῆς θείας ἀγάπης καὶ καλούμαστε νὰ μείνουμε μέσα σ᾿ αὐτή.

Ἱερέας: «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν σοὶ προσφέρομεν κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα».

Μετάφραση: «Τὰ δικά σου ἀπ᾿ τὰ δικά σου προσφέρουμε σ᾿ ἐσένα σὲ κάθε καιρὸ καὶ γιὰ ὅλες τὶς εὐεργεσίες».

Σοῦ προσφέρουμε τὴν ἴδια ἐκείνη προφορὰ τὴν ὁποία ὁ Μονογενής Σου Υἱὸς προσέφερε σὲ σένα τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα. Καὶ γι᾿ αὐτὸ ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος συνέστησε τὸ μυστήριο εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἱερουργία τῆς ἀναμνήσεώς Του. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Ἱερέας ἐπικαλεῖται τὸ πανάγιο πνεῦμα νὰ ἁγιάσει τὰ τίμια δῶρα τὰ ὁποῖα θὰ δοθοῦν στοὺς πιστούς.

Ἱερέας: «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας».

Μετάφραση: «Ξεχωριστὰ γιὰ τὴν Παναγία, ἄχραντη, ὑπερευλογημένη, ἔνδοξη κυρία μας Θεοτόκο καὶ ἀειπαρθένο Μαρία».

Χορός: «Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκουσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν».

Ἡ θεία Εὐχαριστία προσφέρεται καὶ ὑπὲρ ὅλων τῶν ἁγίων, κυρίως δὲ τῆς Παναγίας. Τὴν προσφέρουμε πρῶτον γιὰ νὰ τοὺς τιμήσουμε καὶ δεύτερον γιὰ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸ Θεὸ ποὺ μᾶς τοὺς χάρισε νὰ μεσιτεύουν γιὰ μᾶς. Καὶ προσφέρεται ἐξαιρετικὰ γιὰ τὴν Παναγία γιατὶ εἶναι τὸ κορυφαῖο δημιούργημα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκείνη ποὺ καρποφόρησε στὰ σπλάχνα της τὸ πανάγιο σῶμα τοῦ Κυρίου.

Ἀκολουθοῦν αἰτήσεις τοῦ Ἱερέα καὶ ἔπειτα ἡ Κυριακὴ προσευχὴ δηλαδὴ τὸ Πάτερ ἡμῶν. Μὲ τὸ σύμβολο τῆς πίστεως ὁμολογήσαμε ὅτι ὁ Θεὸς στὸν ὁποῖο πιστεύουμε εἶναι Θεὸς Παντοκράτωρ καὶ Δημιουργός. Μὲ τὴν Κυριακὴ προσευχὴ ἀπευθυνόμαστε στὸν ἴδιο τὸν Θεὸ Πατέρα. Γιατὶ ὅπως ὁ Υἱὸς ζήτησε τὴ βοήθεια τοῦ Πατέρα πρὶν τὴν παράδοσή του στοὺς Φαρισαίους ἔτσι καὶ ἐμεῖς ζητᾶμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ γιὰ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας καὶ προπάντων τὴν ὥρα ποὺ θὰ πάρουμε μέσα μας τὸν ἴδιο τὸ Θεό.

Ἱερέας: «Πρόσχωμεν! Τὰ ἅγια τοῖς ἁγίοις».

Μετάφραση: «Ἂς προσέξουμε! Τὰ Ἅγια εἶναι γιὰ τοὺς Ἁγίους».

Τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὰ Ἅγια τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ δοθοῦν πρὸς κοινωνία στοὺς πιστούς. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἕνας καὶ μόνος Ἅγιος. Ὁ ἕνας καὶ μόνος Κύριος. Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ὀνομαζόμαστε ἅγιοι μόνο ἐπειδὴ εἴμαστε οἱ ἀποδέκτες τῆς ἁγιότητός του.

Χορός: «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν».

Μετάφραση: «Ἕνας εἶναι ἅγιος καὶ Κύριος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Ἀμήν».

Ἡ ἀπάντηση αὐτὴ τῶν Πιστῶν εἶναι ἡ ὁμολογία ὅτι χάρις τὸν μονογενῆ Υἱό, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε καὶ σταυρώθηκε, ἁγιασθήκαμε καὶ λυτρωθήκαμε ἀπ᾿ τὸ θάνατο.

Ἀκολουθεῖ τὸ Κοινωνικὸ ἀπ᾿ τὸν Ψάλτη ἐνῷ οἱ ἱερεῖς ἀφοῦ κοινωνήσουν (ἐξ οὗ καὶ ἡ ὀνομασία κοινωνικό) ἕνας ἐξ αὐτῶν τεμαχίζει τὸν ἅγιο ἄρτο καὶ τὸν βάζει μέσα στὸ ἅγιο Ποτήριο. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σημειώνει χαρακτηριστικά: «Αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστὸς δὲν ἔπαθε ἐπάνω στὸ Σταυρὸ δηλαδὴ δὲν συνέτριψαν τὰ πανάγια σκέλη του ὅπως στοὺς λῃστές, τὸ παθαίνει στὴν προσφορὰ γιὰ σένα καὶ ἀνέχεται νὰ τεμαχίζεται γιὰ νὰ χορτάσει τοὺς πάντες». Κατὰ τὴν ἕνωση τοῦ ἁγίου Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ ὁ Ἱερέας παίρνει ζεστὸ νερὸ (ζέον) καὶ τὸ βάζει στὸ ἅγιο Ποτήριο. Ὅπως εἶχε γίνει καὶ στὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ ποὺ στὴν πλευρὰ τοῦ ἔτρεξε αἷμα καὶ νερό.

3. Θεία Κοινωνία – Ἀπόλυσις

Ἱερέας: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε».

Μετάφραση: «Ἐλᾶτε μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ πίστη καὶ μὲ ἀγάπη».

Οἱ πιστοί με φόβο ἀλλὰ προπάντων μὲ πίστη καὶ μὲ ἀγάπη πρέπει σύμφωνα μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Ἱερέα νὰ προσερχόμαστε γιὰ νὰ πάρουμε μέσα μας τὸν ἴδιο τὸ Χριστό. Ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος δέχεται μέσα τοῦ τὸν Κύριο εἶναι ἡ στιγμὴ τῆς θείας ἀγάπης ποὺ προσφέρεται καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀγάπης ποὺ προσέρχεται καὶ δέχεται τὴν προσφορά.

Ἱερέας: «Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου».

Μετάφραση: «Σῶσε, Θεέ, τὸ λαό σου καὶ εὐλόγησε τὰ παιδιά σου».

Χορός: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες· αὕτη γὰρ ἡμᾶς ἔσωσεν».

Μετάφραση: «Εἴδαμε τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἐλάβαμε Ἅγιο Πνεῦμα, ἀποκτήσαμε ἀληθινὴ πίστη, προσκυνώντας τὴν Ἁγία Τριάδα· διότι αὐτὴ μᾶς ἔσωσε».

Μὲ τὴ θεία Κοινωνία ὁ πιστὸς δέχτηκε μέσα του τὸ φῶς τὸ ἀληθινό. Ἡ ψυχή του ἑνώθηκε μὲ τὸ Χριστό, τὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Ὁ Χριστὸς ποὺ κοινώνησε ὁ πιστός, ἔγινε γι᾿ αὐτὸν φῶς καὶ εἰρήνη, χαρὰ καὶ ζωή, τροφὴ καὶ ἔνδυμα.

Ὕστερα ἀπὸ μερικὲς εὐχὲς καὶ εὐλογίες τοῦ Ἱερέα καὶ ἀφοῦ ὁ Χορὸς θὰ ψάλλει:

«Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος».

Μετάφραση: «Ἂς εἶναι εὐλογημένο τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἀπὸ τώρα καὶ πάντοτε»,

ποὺ εἶναι ἡ τελικὴ δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, γίνεται ἡ ἀπόλυση. Ὁ Ἱερέας εὔχεται νὰ μᾶς ἐλεήσει ὁ Θεὸς καὶ νὰ σωθοῦμε διότι τίποτα δικό μας δὲν ἔχουμε νὰ παρουσιάσουμε ἄξιο σωτηρίας, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε μόνο στὴ φιλανθρωπία Ἐκείνου ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Ἱερέας μνημονεύει πολλοὺς ἁγίους ποὺ θὰ μᾶς βοηθήσουν σ᾿ αὐτὸ καὶ προπάντων τὴν Παναγία Μητέρα Θεοῦ.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΑ ΥΛΙΚΑ

ΠΡΟΣΦΟΡΟ (ἢ εὐλογία, ἢ ἀναφορὰ ἢ λειτουργιά)

Εἶναι τὸ ψωμὶ ποὺ προσφέρεται στὴ Θ. Λειτουργία γιὰ νὰ ἁγιασθεῖ καὶ νὰ γίνει Σῶμα Χριστοῦ. Ζυμώνεται στὸ σπίτι μὲ ἐπιμέλεια, εὐλάβεια καὶ προσευχή. Παρασκευάζεται μὲ προζύμι.

ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Τὸ πρόσφορο εἶναι στρογγυλὸ καὶ ὅταν ὁλοκληρωθεῖ τὸ ζύμωμα πιέζεται ἐπάνω στὴ ζύμη του ἡ σφραγίδα, ποὺ εἰκονίζει ἕνα σταυρό. Τὸ κάθετο τμῆμα του ἀποτελεῖται ἀπὸ τρία ἰσομερῆ τετράγωνα τεμάχια ποὺ τὸ καθένα εἰκονίζει τὸ σταυρὸ καὶ στὰ τέσσερα ἄκρα τοῦ τὰ γράμματα ΙΣ-ΧΡ-ΝΙ-ΚΑ (Ἰησοῦς Χριστὸς Νικᾷ). Στὸ ὁριζόντια τμῆμα του ὁ σταυρὸς περιλαμβάνει δυὸ τετράγωνα δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἀπὸ τὸ κεντρικὸ ποὺ εἰκονίζει τὸ ἕνα τὴν Παναγία σὲ σχῆμα τριγώνου μὲ τὰ ἀρχικὰ ΜΡ καὶ ΘΥ (Μήτηρ Θεοῦ), τὸ ἄλλο τὰ 9 τάγματα τῶν Ἀγγέλων σὲ σχῆμα 9 μικρῶν τριγώνων σὲ σειρὲς ἀπὸ τρία τριγωνάκια σὲ κάθε σειρά.

Ὅταν τὸ πρόσφορο ψηθεῖ στὸ φοῦρνο, τυλίγεται σὲ καθαρὴ πετσέτα καὶ προσφέρεται στὸν ἱερέα γιὰ τὴ Θ. Λειτουργία. Γιὰ νὰ γίνει ἡ Θ. Εὐχαριστία εἶναι ἀπαραίτητο ὁ ἱερέας νὰ ἔχει πρόσφορο.

ΑΝΤΙΔΩΡΟ ἢ ΕΥΛΟΓΙΑ

Εἶναι τὸ μικρὸ κομμάτι τοῦ εὐλογημένου ἄρτου ποὺ μοιράζεται ἀπὸ τὸν ἱερέα στὸ τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας στοὺς πιστούς. Τὸ κομμάτι προέρχεται ἀπὸ τὸ πρόσφορο ποὺ χρησιμοποιήθηκε γιὰ τὴν ἐξαγωγὴ τοῦ Ἀμνοῦ καὶ τῶν ἄλλων μερίδων ποὺ τοποθετήθηκαν στὸ Ἅγ. Δισκάριο. Τὰ μικρὰ κομματάκια τοῦ ἀντιδώρου εὐλογοῦνται ἀπὸ τὸν ἱερέα μετὰ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Δώρων.

Ὀνομάζεται ἀντίδωρο γιατὶ προσφέρεται ἀντὶ τοῦ Δώρου, δηλαδὴ τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Ὅσοι κοινωνήσουν παίρνουν τὸ Δῶρο, τὸ Χριστὸ ἐνῷ ὅσοι δὲν κοινώνησαν παίρνουν ἀντὶ τοῦ Δώρου τὸ Ἀντίδωρο. Τὸ ἀντίδωρο δὲν θεωρεῖται ἰσότιμο τῆς Θ. Κοινωνίας. Τὸ ἀντίδωρο τὸ δίνει ὁ ἱερέας ποὺ λειτούργησε. Παίρνουμε τὸ ἀντίδωρο ἀπὸ τὸν ἱερέα, τοῦ ἀσπαζόμαστε τὸ χέρι καὶ παίρνουμε εὐλογία. Τὸ χέρι τοῦ ἱερέα ποὺ δίνει τὸ ἀντίδωρο εἶναι αὐτὸ ποὺ πῆρε τὸν ἴδιο τὸ Χριστό.

ΤΟ ΘΥΜΙΑΜΑ

Θυμίαμα καλεῖται ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια τὸ ἀρωματικὸ ρετσίνι ἢ τὸ κόμμι ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὶς τομὲς στὸν κορμὸ τοῦ δέντρου λίβανος ἐξ οὗ καὶ λιβάνι.

Τὸ θυμίαμα στὴ λατρεία τοῦ Θεοῦ χρησιμοποιοῦνταν καὶ ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους καὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Ἦταν δεῖγμα ἀναγνώρισης τῆς ὑπερέχουσας ἀξίας τοῦ Θεοῦ, ἦταν σύμβολο ὑποταγῆς καὶ ἀφοσίωσης. Ὁ χριστιανισμὸς παρέλαβε τὸ θυμίαμα καὶ τὸ καθιέρωσε καὶ στὴ δική του λατρεία, προσδίδοντάς του τοὺς ἑξῆς συμβολισμούς:

·····Τὸ θυμίαμα συμβολίζει τὴν προσευχή, ποὺ ἀνεβαίνει πρὸς τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. «Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν Σου…». Εἶναι ἡ ὁρμὴ τῆς ψυχῆς πρὸς τὰ ἄνω. Καὶ ταυτόχρονα συμβολίζει καὶ τὴν ἐπιθυμία μας νὰ γίνει ἡ προσευχή μας δεκτὴ «εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς».

·····Συμβολίζει ἀκόμη τὶς γλῶσσες πυρὸς τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς, ὅταν ὁ Κύριος ἔστειλε στοὺς μαθητὲς τοῦ Πνεῦμα. Μὲ τὸ θυμίαμα δηλαδὴ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μᾶς στείλει τὴν ἁγιοπνευματική του χάρη. Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ πιστοί, ὅταν τοὺς θυμιατίζει ὁ Ἱερέας, κλίνουν ἐλαφρῶς τὸ κεφάλι σὲ δεῖγμα ἀποδοχῆς τῆς χάρης αὐτῆς.

·····Τὸ εὐῶδες θυμίαμα συμβολίζει καὶ τὸν αἶνο ποὺ ἀπευθύνεται πρὸς τὸν Θεό. Ἡ καύση τοῦ θυμιάματος σημαίνει τὴ λατρεία καὶ τὸν ἐξιλασμό. Τὸ δὲ εὐχάριστο συναίσθημα ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ τὸ ἄρωμα τοῦ θυμιάματος σὲ ὅλο τὸ χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, σημαίνει τὴν πλήρωση τῆς καρδιᾶς μας ἀπὸ τὴ θεία εὐαρέστηση, ποὺ εἶναι ὁ καρπὸς τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸ Θεό. Στὴν περίπτωση αὐτὴ κάθε χριστιανὸς μετατρέπεται σὲ «εὐωδία Χριστοῦ».

·····Τὸ θυμιατήριο, ὅπου καίγονται τὰ κάρβουνα καὶ τοποθετεῖται τὸ θυμίαμα, συμβολίζει τὴν κοιλία τῆς Θεοτόκου, ἡ ὁποία δέχθηκε στὰ σπλάχνα τῆς σωματικῶς τὴν Θεότητα, χωρὶς νὰ ὑποστεῖ φθορὰ ἢ ἀλλοίωση. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς περιγράφει αὐτὸν τὸν συμβολισμὸ λέγοντας: «Τὸ θυμιατὸ σημαίνει τὴν Δέσποινα, τὴν Θεοτόκο. Ὅπως τὰ κάρβουνα εἶναι μέσα στὸ θυμιατὸ καὶ δὲν καίεται, ἔτσι καὶ ἡ Θεοτόκος δέχθηκε τὸν Χριστὸ καὶ δὲν κάηκε, ἀλλὰ μάλιστα φωτίστηκε.

ΤΟ ΚΕΡΙ

Τόσο τὰ καντήλια ὅσο καὶ τὰ κεριὰ ἀρχικὰ ἐξυπηρετοῦσαν πρακτικὲς ἀνάγκες, δηλαδὴ μετρίαζαν τὸ σκοτάδι στὴ διάρκεια τῶν ἱερῶν προσευχῶν ποὺ γίνονταν τὴ νύκτα. Ἀργότερα προσέλαβαν συμβολισμούς. Ἡ συνήθεια ν᾿ ἀνάβουμε καντῆλι εἶναι συνέχεια καὶ ἐπιβίωση τῶν ἀρχαίων λυχνιῶν ποὺ ἔκαιγαν μπροστὰ στοὺς βωμοὺς καὶ τὰ θυσιαστήρια. Μιὰ συνήθεια ποὺ διατηρεῖ τὸν βαθὺ χριστιανικὸ συμβολισμό της μὲ τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, ποὺ θερμαίνει τὴν ἐλπίδα καὶ ποὺ παρηγορεῖ καὶ συντροφεύει στὶς ἀτέλειωτες ὧρες τῆς μοναξιᾶς.

Τὸ ἄναμμα τοῦ κεριοῦ καντηλιοῦ ἐνέχει τὸν συμβολισμὸ ὅτι προσφέρεται ὡς θυσία σεβασμοῦ καὶ τιμῆς πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς Ἁγίους του. Συμβολίζει ἐπίσης, τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, καθὼς ἐπίσης συμβολίζει καὶ τὸ γνωστὸ παράγγελμα τοῦ Κυρίου μας ὅτι πρέπει νὰ εἴμαστε, οἱ χριστιανοί, τὰ φῶτα τοῦ κόσμου.

Πίσω ἀπὸ τὸ ἄναμμα τοῦ κεριοῦ κρύβεται βαθύτατος συμβολισμός. Ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης μας λέγει ὅτι τὸ κερὶ ποὺ ἀνάβουμε ἔχει ἕξι συμβολισμούς:

  1. Συμβολίζει τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας, γιατὶ εἶναι κατασκευασμένο ἀπὸ καθαρὸ κερὶ μέλισσας.
  2. ·Ἐπίσης τὴν πλαστικότητα τῆς ψυχῆς μας, μιὰ καὶ εὔκολα πάνω του μποροῦμε νὰ χαράξουμε ὁ,τιδήποτε.
  3. Ἀκόμη τὴν Θεία Χάρη, ἐπειδὴ τὸ κερὶ προέρχεται ἀπὸ τὰ ἄνθη ποὺ εὐωδιάζουν.
  4. Ἐπιπλέον συμβολίζει τὴν θέωση, στὴν ὁποία πρέπει νὰ φθάσουμε, ἐπειδὴ τὸ κερὶ ἀνακατεύεται μὲ τὴ φωτιὰ καὶ τῆς δίνει τροφή.
  5. Καὶ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ ἐπίσης δείχνει, καθὼς καίει καὶ φωτίζει στὸ σκοτάδι.
  6. Καὶ τέλος συμβολίζει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν εἰρήνη ποὺ πρέπει νὰ χαρακτηρίζουν κάθε χριστιανό, ἐπειδὴ τὸ κερὶ καίγεται ὅταν φωτίζει, ἀλλὰ καὶ παρηγορεῖ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ φῶς του μέσα στὸ σκοτάδι.

Ἀνάβοντας κερὶ πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅτι πρέπει νὰ ζοῦμε μέσα στὸ φῶς ποὺ πήραμε μὲ τὴν βάπτισή μας. Γι᾿ αὐτὸ τὴ βάπτιση τὴν ὀνομάζουμε καὶ Φώτισμα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ στὴ διάρκεια τῆς βαπτίσεως κρατᾶμε ἀναμμένες λαμπάδες. Τὸ φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ πῦρ τῆς Πεντηκοστῆς, τὸ φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ τὸ φῶς αὐτὸ ἀνανεώνεται μέσα μας κάθε φορὰ ποὺ συμμετέχουμε στὴ Θεία Λειτουργία. Κάθε φορὰ ποὺ κοινωνοῦμε καὶ προσευχόμαστε, συνδαυλίζουμε τὴ φωτιὰ ποὺ καίει μέσα στὴν ψυχή μας. Γι᾿ αὐτὸ στὸ τέλος κάθε Θείας Λειτουργίας ψάλλουμε: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες».


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ἀπὸ τὸν γ´ αἰῶνα ἐμφανίζεται ὁ θεσμὸς τῶν κατηχουμένων οἱ ὁποῖοι ἦταν χωρισμένοι σὲ δυὸ κατηγορίες, στοὺς ἀκροωμένους καὶ στοὺς φωτιζομένους. Οἱ ἀκροομένοι στέκονταν στὸν νάρθηκα καὶ ἄκουγαν τὴν ἀνάγνωση τῆς γραφῆς «Εὐαγγέλιο» καθὼς καὶ τὸ κήρυγμα. Ἐνῷ οἱ φωτιζομένοι ἦταν αὐτοὶ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ βαπτισθοῦν καὶ στέκονταν στὸν κυρίως ναὸ δεξιὰ καὶ ἀριστερά.

[2] Ἡ λέξη ἀντιμήνσιο προέρχεται ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ ἀντὶ καὶ τὸ Λατινικὸ mensa ποὺ σημαίνει τράπεζα, δηλαδὴ ἀντιτράπεζα. Εἶναι διακοσμημένο μὲ τὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου ἢ τὸν Τίμιο Σταυρὸ ἢ μὲ τὸ Ἅγιο Ποτήριο κ.λ.π. Στὶς τέσσερις ἄκρες του φέρει ραμμένα μέσα σὲ εἰδικὰ θυλάκια, λείψανα μαρτύρων.

[3] Ὁ ἀέρας εἶναι κάλυμμα μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Ἱερέας καλύπτει τὸ Ἅγιο Ποτήριο καὶ τὸ Δισκάριο.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018 19:27

Δεισιδαιμονίες και Προλήψεις

Ζούμε σε μία εποχή όπου η επιστήμη γνώρισε μίαν εκ­πληκτική πρόοδο.

 
Ο σύγ­χρονος άνθρωπος, καυχιέται για τις κατακτήσεις του, αλλά και παραμέ­νει δέσμιος των πρωτόγονων καταβο­λών του. Οι πρωτόγονες προλήψεις και δεισιδαιμονίες βασανίζουν και καταταλαιπωρούν τον άνθρωπο. Σε κάθε του βήμα διαβλέπει κινδύνους, ταλαιπωρίες, αποτυχίες, ασθένειες, θανάτους, με αποτέλεσμα να χάνει την ειρήνη του. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι νομίζει πως όλα αυτά είναι μέσα στο χώρο της πίστης!
 
ΠΡΩΤΟΓΟΝΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
 
Ο πρωτόγονος άνθρωπος απομακρυνόμενος σταδιακά από τον αληθι­νό Θεό, θεοποίησε τα άψυχα και έμ­ψυχα κτίσματα και έγινε δέσμιος των προλήψεων.
Ο πρωτόγονος άνθρω­πος ήταν κατεξοχήν προληπτικός. Πηγή των προλήψεων ήταν ο φόβος, που ένιωθε μπροστά στις άγνωστες και ισχυρότερες από αυτόν δυνάμεις της φύσης.
Επειδή είχε σχηματίσει την εντύπωση, ότι οι δυνάμεις αυτές ήταν εχθρικές για τη ζωή του, άρχισε να λαμβάνει προληπτικά μέτρα, για να αποφύγει τις βλαπτικές ενέργειες τους, που αυτές έμελλε να του προ­ξενήσουν. Με τον τρόπο αυτό, όλες οι εκδηλώ­σεις της ζωής του πρωτόγονου αν­θρώπου συνδυάστηκαν με αναρίθμη­τα είδη προλήψεων: πρόσωπα και πράγματα, φυσικά φαινόμενα και γε­γονότα της ζωής και πουλιά, ζωή και θάνατος, χώρος και χρόνος, στα πά­ντα οι αρχαίοι άνθρωποι έβλεπαν το κακό την καταστροφή, τη «θεομηνία». Έτσι γεγονότα που απλώς συνέβαιναν στη ζωή και δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, τυχαίες συμπτώσεις, θε­ωρούνται πως έχουν άμεσα αποτελέ­σματα στη ζωή, συνήθως δυσάρεστα. Μια άλλη έκφραση των προλήψεων των πρωτόγονων ήταν και τα τοτέμ, διάφορα δηλαδή αντικείμενα που το­ποθετούσαν στους οικισμούς τους, για προστασία από τις βλαπτικές επι­δράσεις των «πνευμάτων». Τα τοτέμ είχαν συνήθως τις μορφές αγρίων ζώ­ων, αρχικά μάλιστα ήταν πραγματικά θηρία, που είχαν θεοποιηθεί. Γι’ αυ­τό και οι μορφές των τοτέμ ήταν άγριες και προκαλούσαν τρόμο. 
 
Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
 
       Η Εκκλησία μας, κατά την ίδρυση της, ήλθε κατ’ αρχήν, σε κατά μέτωπον σύγκρουση με την πρωτόγονη θρησκευτικότητα, την ειδωλολατρεία, τη μαγεία, τις προλήψεις και δεισι­δαιμονίες. Οι αιματηροί διωγμοί των πρώτων αιώνων, που κόστισαν στην Εκκλησία εκατομμύρια Μάρτυρες, δεν ήταν παρά αποτέλεσμα της φοβε­ρής αυτής αναμέτρησης του χριστια­νισμού με τον πρωτογονισμό και την ειδωλολατρία.

 Παρ’ όλες όμως τις προσπάθειες της Εκκλησίας, πολλοί άνθρωποι δεν δέ­χτηκαν να εγκαταλείψουν τις μορφές της πρωτόγονης θρησκευτικότητας και να ασπαστούν το χριστιανισμό. Αλλά και απ’ αυτούς που τον δέχθη­καν, δεν ήταν λίγοι αυτοί που συνέχι­σαν να έχουν κάποια μικρή ή μεγάλη σχέση με την πρωτόγονη θρησκευτικό­τητα, ιδίως τη μαγεία. Έτσι μέχρι σή­μερα η πρωτόγονη θρησκευτικότητα συνεχίζει να υπάρχει και να επηρεάζει τους ανθρώπους. Η μαγεία, η αστρο­λογία και τα όμοια, παρουσιάζουν σή­μερα μια θεαματική έξαρση, ενώ πολ­λές προλήψεις και δεισιδαιμονίες των πρωτόγονων επιβιώνουν στα ήδη και έθιμα των χριστιανικών λαών. 

ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΠΡΟΛΗΨΕΩΝ
 
       Ένα πλήθος προλήψεων και δεισι­δαιμονιών ταλαιπωρούν τους; αν­θρώπους. Τους δημιουργούν φόβους ανύπαρκτους, σπέρνουν την ανησυ­χία και κάνουν τη ζωή πολλών τα­ραγμένη, γεμάτη εφιάλτες και τρό­μους. Είναι τόσες πολλές οι προλή­ψεις που αν καταφέρει κανείς να τις συγκεντρώσει, θα γεμίσει πολλές σε­λίδες. Μερικές απ’ αυτές θα εκθέ­σουμε στη συνέχεια, για να δούμε πώς βασανίζονται οι άνθρωποι χωρίς λόγο και πόσο μακριά βρίσκονται από την αληθινή πίστη. Πρώτα να δούμε τις προλήψεις γύ­ρω από το γάμο, το μέγα αυτό μυστή­ριο, όπως το ονομάζει ο Απ. Παύλος. Η εκκλησία ευλογεί την ένωση δύο ανθρώπων και τους καλεί να αγωνι­στούν στο άθλημα της αγάπης, σε μία πορεία σταυρική που θα πρέπει να βαδίσουν με πίστη στο Θεό, με ευθύ­νη και πολλές θυσίες. Οι προληπτικοί όμως θέτουν άλλες προϋποθέσεις για να «πετύχει» ο γάμος. Η επιτυχία και η ευτυχία στο γάμο εξαρτάται όχι από τη χάρη του θεού και τον αγώνα των συζύγων, αλλά από τις προλήψεις, π.χ. Δεν θα πρέπει να παντρεύονται τον ίδιο χρόνο δύο αδέλφια. Όχι γά­μος στο δίσεκτο χρόνο, ή Μάιο μήνα. Όποιοι πάνε να παραλάβουν τον κου­μπάρο, θα γυρίσουν από άλλο δρόμο, γιατί αλλιώς ριψοκινδυνεύουν τη στε­ρεότητα του γάμου. Όταν ο προξενη-τής ή η προξενήτρα πηγαίνουν να συ­ζητήσουν για το συνοικέσιο, θα πρέ­πει να φοράνε μια κάλτσα ανάποδα. Την ώρα που η νεόνυμφη μπαίνει στο νέο σπίτι, αλείφει την πόρτα του σπι­τιού με μέλι ή βούτυρο, για να είναι γλυκιά κι ευτυχισμένη η οικογενεια­κή της ζωή. Την πρώτη εβδομάδα του γάμου της δεν πρέπει να σκουπίσει, γιατί θα συμβεί θάνατος στο σπίτι κ.λπ. κ.λπ. Καρπός του γάμου είναι η τεκνογο­νία. Οι σύζυγοι αξιώνονται από το Θεό να γίνουν συνδημιουργοί Του, να φέρουν στον κόσμο νέες υπάρξεις. Δυστυχώς και η μεγάλη αυτή δωρεά του Θεού συνυφαίνεται με ένα σωρό γελοίες προλήψεις, π.χ. Αν ακούσει η μητέρα να λαλεί κουκουβάγια, θα γεννήσει κορίτσι. Αν όμως ακούσει μπούφο, θα γεννήσει αγόρι. Όταν γεννηθεί το παιδί, θα πρέπει να του βάλουν μπαμπάκια γύρω από το σα­γόνι του για να ζήσει πολλά χρόνια. Την όγδοη μέρα, όταν κανονικά θα πρέπει να καλείται ιερέας και να δί­νεται το όνομα του παιδιού, οι προ­ληπτικές μητέρες ετοιμάζουν γλυκί­σματα, κοσμήματα, χρήματα. Δεν εί­ναι για τους ανθρώπους που θα το επισκεφθούν, αλλά για της … μοίρες. Την όγδοη μέρα έρχονται οι μοίρες, για να ορίσουν τη μοίρα του. Για να είναι όμως καλή η μοίρα του παιδι­ού, οι μοίρες πρέπει να γλυκαθούν, να ευχαριστηθούν και να δώσουν κα­λές ευχές. Γιατί, αν δυσαρεστηθούν, τότε το παιδί θα δυστυχήσει! Ακόμη, πάρα πολλοί γονείς κρεμούν στο παι­δί, όχι το σταυρό, αλλά το «χαϊμαλί». Δηλαδή, ένα φυλαχτό, που δεν περιέ­χει βέβαια ιερά αντικείμενα, αλλά ει­δωλολατρικά, μια πράσινη χάντρα ή ένα μάτι, πέταλα, καρδούλες ελεφα­ντόδοντα, για να προφυλάσσεται το παιδί απ’ το κακό το μάτι, το μάτιασμα. Έτσι οι γονείς αντί να εφοδιά­ζουν τα παιδιά τους με το πανίσχυρο όπλο του σταυρού, αντί να τα παρα­δίνουν στο φύλακα άγγελο τους, τα εμπιστεύονται στα «χαϊμαλιά», στα ει­δωλολατρικά φυλαχτά και σε τελευ­ταία ανάλυση στον … διάβολο! Οι περισσότερες ίσως προλήψεις συνδέονται με το τέλος της επίγειας ζωής του ανθρώπου. Ο άνθρωπος κάποια μέρα, είτε σε βαθύ γήρας, εί­τε σε νεότερη ηλικία θα έλθει αντιμέτωπος με «την φοβεράν ώραν του θα­νάτου». Κανείς όμως δεν γνωρίζει ποια θα είναι αυτή η ώρα, παρά μό­νον ο Θεός, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Το μόνον που μας προ­τρέπει είναι να είμαστε άγρυπνοι και έτοιμοι: «Γρηγορείτε!» Την φιλάνθρωπη αυτή προτροπή οι άνθρωποι λη­σμονούν ή αγνοούν και προσπαθούν να καλυφθούν πίσω από μύριες προ­λήψεις, π.χ. Ο ασθενής ξεψύχησε.
Σε πολλά χωριά τρέχουν να χύσουν όλα τα νερά από τις στάμνες και άλλα δοχεία, γιατί αυτό το νερό θεωρείται «πεθαμένο», μολυσμένο και πρέπει να αντικατασταθεί με άλλο «ζωντα­νό». Γιατί είναι πεθαμένο; Όμως δεν υπάρχει απάντηση, γιατί όλες οι προλήψεις δεν έχουν λογική. Βγαίνει ο νεκρός από την εξώθυρα και ακού­γονται κρότοι αγγείων που σπάζουν ένα πιάτο, μια στάμνα. Γιατί; Για να μείνει εκεί το κακό. Αλλού τοποθε­τούν πάνω στον τάφο ή μέσα διάφο­ρα τρόφιμα για να φάει ο νεκρός. Και όταν τελειώσει η κηδεία οι συγ­γενείς και φίλοι του νεκρού δεν γυ­ρίζουν απ’ τον ίδιο δρόμο για να μην … δευτερώσει το κακό. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι οι πενθούντες δεν εκκλησιάζονται γιατί απαγορεύεται! Έτσι υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια ολόκληρα δεν εκκλησιάζο­νται, δεν συμμετέχουν στα μυστήρια και αποκόπτονται από την εκκλησία. Στερούν τον εαυτό τους από την πα­ρηγοριά και την ελπίδα που δίνει η εκκλησία, απομονώνονται, φθείρουν την υγεία τους και παραδίδονται σε σκέψεις απελπισίας. Ζουν όπως οι άθεοι «οι μη έχοντες ελπίδα» και η ζωή τους μεταβάλλεται σε τραγωδία.
 Πολλές προλήψεις συνδέονται με τα ζώα. Οι προληπτικοί άνθρωποι τις κινήσεις και εκδηλώσεις των ζώων τις συνδέουν με δυσάρεστα περιστα­τικά της ζωής τους. Έτσι η μαύρη γάτα, η κραυγή της κουκουβάγιας, το κλάμα του σκύλου, ο κόρακας εί­ναι προμηνύματα κακών. Ο βόμβος της μέλισσας προμηνύει την έλευση κάποιου φίλου. Τα μυρμήγκια που εμφανίζονται στο κατάστημα θα φέ­ρουν πολύ πλούτο κ.λπ. Άλλες προλήψεις συνδέονται με τα μέλη του ανθρώπινου σώματος. Αν π.χ. βουίζει το δεξί αυτί θα ακούσει καλή αγγελία. Αν βουίζει το αριστερό θα ακούσει άσχημη είδηση. Παίζει το μάτι; Είναι προάγγελος δυσμενούς γεγονότος. Ο κνησμός της μύτης θα φέρει στενοχώρια. Ο λόξυγκας είναι ενδεικτικό φαινόμενο ότι κάποιος κακομελετάει κ.λπ.
Τέλος ένα πλήθος προλήψεων σχε­τίζονται με τα διάφορα αντικείμενα που καθημερινά χρησιμοποιούν οι άνθρωποι, π.χ. Το αλάτι αν χυθεί κά­τω, θα φύγει ο ανεπιθύμητος επισκέ­πτης. Αν χυθεί λάδι ή καφές θα ‘ρθει κάποιο κακό, ενώ αν χυθεί κρασί θα ‘ρθει ευτυχία. Το ψαλίδι αν μείνει ανοικτό, προμηνύει έριδες. Αν τρί­ζουν τα ξύλα στο τζάκι, κάποιος εχθρός μας κακομελετάει.
Αν η φλό­γα του καντηλιού παίρνει πολύ κόκ­κινο χρώμα, σημαίνει ότι τα μάτια των μελών της οικογένειας θα κοκκι­νίσουν από δάκρυα κάποιας λύπης ή στενοχώριας που έρχεται. Ο αριθμός 13 και η μέρα Τρίτη είναι ο φόβος των προληπτικών. Το πέταλο ή το κρεμμύδι κρεμασμένο στην πόρτα φέρνει γούρι.
Ο καθρέπτης αν σπά­σει θα φέρει μεγάλη δυστυχία κ.λπ.
 
ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
 
Μέσα στον ορθόδοξο λαό μας επι­βιώνουν προλήψεις και δεισιδαιμο­νίες που αναφέρονται σε θέματα της χριστιανικής πίστης και ζωής. Έτσι, ενώ η χριστιανική πίστη ελευθερώνει τον άνθρωπο και του δίνει τη δυνατό­τητα της «καινής εν Χριστώ ζωής», οι προληπτικοί λησμονούν αυτή τη με­γάλη αλήθεια και υποδουλώνονται σε αφελείς και παράλογες προλήψεις.
Η παρουσία π.χ. κάποιου κληρι­κού, ειδικά το πρωί, είναι για αρκε­τούς «κακός οιωνός». Γι’ αυτό και όταν συναντούν έναν κληρικό στο δρόμο, στο σπίτι στο νοσοκομείο πα­νικοβάλλονται και αντιδρούν με απρεπείς χειρονομίες και ασεβείς φράσεις.
Είναι εξάλλου, πολύ χαρα­κτηριστικό, ότι απαγορεύουν συνή­θως στον ιερέα να επισκεφθεί έναν ασθενή στο σπίτι ή στο νοσοκομείο, λόγω της πρόληψης που επικρατεί, ότι η παρουσία του κληρικού θα προκαλέσει το θάνατο του! Με άλλα λόγια η παρουσία του κληρικού στη ζωή θεωρείται ως σημείο καταστρο­φής και θανάτου.
Ορισμένοι μάλιστα για να αποφύγουν τη δήθεν κακή επίδραση απ’ τη συνάντηση του ιερέ­ως την «κομποδένουν». Δηλαδή βγά­ζουν το μαντήλι τους και δένουν στην άκρη κόμπο, λέγοντας: «Δένω τον πα­πά!»
Έτσι πιστεύουν ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτά όμως αποτελούν πλάνη και εκδήλωση μεγάλης ασέβειας του ανθρώπου προς τον θεό και το λει­τουργό του. Ο κληρικός όχι μόνο δεν μπορεί με την παρουσία του να φέρει κακό, αλλά αντίθετα προσεύχεται υπέρ υγείας, σωτηρίας και προκο­πής των χριστιανών.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι χρι­στιανοί ζητούν παράλογα πράγματα από τους ιερείς, όπως π.χ. τη ζώνη του ιερέως, την αγία «ζέση» (για να «ζεστάνουν» δήθεν, την αγάπη του άνδρα προς την γυναίκα του), τα «απονιψίδια» (δηλ. το νερό με το οποίο ο ιερέας κατά τη λειτουργία ξεπλένει τα χέρια του) ή το άγιο μύ­ρο, για να θεραπευτούν οι άρρωστοι και άλλα πολλά.

Το χειρότερο είναι ότι ζητούν όλα αυτά γιατί έτσι τους συμβούλεψε κάποιος μάγος. Έτσι γί­νεται ένα ανακάτωμα μαγικών και χριστιανικών αντιλήψεων και τα ιερά πράγματα χρησιμοποιούνται για ξένο προς τον προορισμό τους σκοπό. Ο άνθρωπος απομακρύνεται από την ορθόδοξη πίστη και νοθεύει το αληθι­νό νόημα των αγιαστικών και θερα­πευτικών μέσων της εκκλησίας μας.
Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018 19:26

Ακολουθία του Απόδειπνου

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν. 

Δόξα σοι ο Θεός ημών, δόξα σοι.

Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ, τας ψυχάς ημών.

Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος ελέησον ημάς (εκ τρίτου).

Δόξα Πατρί και Υίω και αγίω Πνεύματι, καινυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.

Κύριε ελέησον. Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.

Δόξα, και νυν.

Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών· καί μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Κύριε ελέησον ιβ’. Δόξα, και νυν.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τω βασιλεί ημώνΘεώ.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ τω βασιλεί ημώνΘεώ.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεναυτώΧριστώ τω βασιλεί καιΘεώ ημών.

Ψαλμός ν’ (50).

Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου,καικατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου,καιαπό της αμαρτίας μου καθάρισόν με.Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα˙ όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου καινικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εναμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου.Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας· τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι· πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείςμοι αγαλλίασινκαι ευφροσύνην αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί οΘεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων οΘεόςο Θεός της σωτηρίας μου· αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν· ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τωΘεώ πνεύμα συντετριμμένον καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην οΘεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφορά και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Ψαλμός ξθ’ (69).

Ο Θεός, εις την βοήθειάν μου πρόσχες· Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου.

Αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω καικαταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοί μοικακά.

Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι οιλέγοντές μοι· εύγε, εύγε.

Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν επί σο πάντες οι ζητούντές σε, οΘεός.

Και λεγέτωσαν δια παντός, μεγαλυνθήτω ό Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριόν σου.

Εγώ δε πτωχός ειμί και πένης· οΘεός, βοήθησόν μοι.

Βοηθόςμου και ρύστης μου ει συ, Κύριε, μηχρονίσης.

Ψαλμός ρμβ’ (142). 

Κύριε, εισάκουσoν της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εiσάκουσόν μουεν τη δικαιοσύνη σου· Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου· εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέμε εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος· και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ’ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προςσεκατέφυγον· δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου., ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία· ένεκεν του ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξειςεκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου· και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί.

Δοξολογία μικρά. 

Σοι δόξα πρέπει, Κύριε ο Θεός ημών, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώκαιτω αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Δόξα εν υψίστοιςΘεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.

Υμνούμεν σε, ευλογούμεν σε, προσκυνούμεν σε, δοξολογούμεν σε, ευχαριστούμεν σοι δια την μεγάλην σου δόξαν.

Κύριε βασιλεύ, επουράνιεΘεέ, Πάτερ παντοκράτορ· Κύριε Υιέ μονογενές, Ιησού Χριστέ, και άγιον Πνεύμα.

Κύριε οΘεός, ο αμνός τουΘεού, ο Υιός του Πατρός, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ελέησον ημάς ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου.

Πρόσδεξαι την δέησιν ημών, ο καθήμενος εν δεξιά τουΠατρός, και ελέησον ημάς.

Ότι συ ει μόνος άγιος, συ ει μόνος Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξανΘεούΠατρός. Αμήν.

Καθ’ εκάστην ημέραν ευλογήσω σε, και αινέσω το όνομά σου εις τον αιώνα και εις τον αιώνα του αιώνος.

Κύριε, καταφυγή εγενήθης ημίν εν γενεά και γενεά. Εγώ είπα· Κύριε, ελέησόν με· ίασαι την ψυχήν μου, ότι ήμαρτόν σοι.

Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξον με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει οΘεός μου.

Ότι παρά σοι πηγή ζωής, εν τω φωτί σου οψόμεθα φως.

Παράτεινον το έλεος σου τοις γινώσκουσί σε.

Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς.

Ευλογητός ει, Κύριε, ο Θεός των πατέρων ημών, και αινετόν και δεδοξασμένον το όνομά σου εις τους αιώνας. Αμήν.

Γένοιτο, Κύριε, το έλεος σου εφ’ ημάς, καθάπερ ηλπίσαμεν επί σε.

Ευλογητός ει, Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου.

Ευλογητός ει, Δέσποτα, συνέτισόν με τα δικαιώματα σου.

Ευλογητός ει, Άγιε, φώτισόν με τοις δικαιώμασί σου.

Κύριε, το έλεός σου εις τοναιώνα· τα έργατωνχειρών σου μη παρίδης.

Σοι πρέπει αίνος, σοι πρέπει ύμνος, σοι δόξα πρέπει, τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 

Πιστεύω εις έναΘεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.

Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν τουΘεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων˙ φως εκ φωτός, θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι’ ου τα πάντα εγένετο. Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος άγιου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ήμερα κατά ταςΓραφάς. Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών τουΠατρός. Και πάλιν έρχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς· ου της βασιλείας ουκ έσταιτέλος.

Και εις τοΠνεύμα το άγιον, το κύριον το ζωοποιόν τοεκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υίω συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λάλησαν δια των προφητών.

Ειςμίαν αγίαν, καθολικήν και αποστολικήνΕκκλησίαν. Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

‘Αξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και μητέρα του Θεού ημών. Τήν τιμιωτέραν των Χερουβίμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφίμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν.

Τρισάγιον.Παναγία Τριάς.Πάτερημών. Είτα το κοντάκιον της εορτής ή της ημέρας, ή τα παρόντα τροπάρια.

Ήχος δ’.

Ο Θεός των πατέρων ημών, ο ποιών αεί μεθ’ ημών κατά την σην επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεός σου αφ’ ημών, αλλά ταις αυτών ικεσίαις, εν ειρήνη κυβέρνησαν την ζωήν ημών.

Των εν όλω τω κοσμώ μαρτύρων σου, ως πορφύραν και βύσσον τα αίματα, η Εκκλησία σου στολισαμένη, δι’ αυτών βοά σοι, Χριστέο Θεός· τω λαώ σου τους οικτιρμούς σου κατάπεμψον, ειρήνην τη πολιτεία σου δώρησαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

Δόξα.

Μετά των Αγίων ανάπαυσον, Χριστέ, τάς ψυχάς των δούλων σου, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός,αλλά ζωή ατελεύτητος.

Και νυν.

Τη πρεσβεία Κύριε, πάντων των Άγιων,και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δος ημίν,καιελέησον ημάς, ως μόνος οικτίρμων.

Είτα το Κύριε έλέησον μ’, και τηνευχήν ταύτην.

Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα εν ουρανώκαιεπί γης προσκυνούμενος και δοξαζόμενος Xριστός ο Θεός, ο μακρόθυμος, ο πολυέλεος, ο πολυέσπλαγχνος, ο τους δικαίους αγαπών και τους αμαρτωλούς ελεών, ο πάντας καλών προς σωτηρίαν διά της επαγγελίας των μελλόντων αγαθών· αυτός. Κύριε, πρόσδεξαι και ημών εν τη ώρα ταύτη τας εντεύξεις και ίθυνον την ζωήν ημών προς τας εντολάς σου. Τας ψυχάς ημών αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον, τας εννοίας κάθαρον και ρύσαι ημάς από πάσης θλίψεως, κακών και οδύνης. Τείχισον ημάς αγίοις σου Αγγέλοις, ίνα τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι και οδηγούμενοικαταντήσωμενεις την ενότητα της πίστεως και εις τηνεπίγνωσιντηςαπροσίτου σου δόξης· ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Κύριε ελέησον γ’. Δόξα, και νυν. Την τιμιωτέραν.

Ευχή εις την υπεραγίαν Θεοτόκον.

Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή Παρθένε, θεόνυμφε Δέσποινα· η Θεόν Λόγον τοις ανθρώποις τη παραδόξω σου κυήσει ενώσασακαι την απωσθείσαν φύσιν του γένους ημών τοις ουρανίοις συνάψασα· η των απηλπισμένων μόνη έλπις και των πολεμουμένων βοήθεια· η ετοίμη αντίληψις των εις σε προστρεχόντων, και πάντων των Χριστιανών το καταφύγιον· μη βδελύξη με τον αμαρτωλόν, τον εναγή, τόν αισχροίς λογισμοίς και λόγοις και πράξεσιν όλον εμαυτόν αχρειώσαντα, και των ηδονών του βίου, ραθυμία γνώμης, δούλον γενόμενον· αλλ’ ως του φιλανθρώπου Θεού Μήτηρ, φιλανθρώπως σπλαγχνίθητι επ’ εμοί τω αμαρτωλώ και ασώτω, και δέξαι μου την εκ ρυπαρών χειλέων προσφερομένην σοι δέησιν, και τον σον Υιόν, και ημών Δεσπότην και Κύριον, τη μητρική σου παρρησία χρωμένη δυσώπησον, ίνα άνοιξη καμοί τα φιλάνθρωπα σπλάγχνα της αυτού αγαθότητος και, παριδών μου τα αναρίθμητα πταίσματα, επιστρέψη με προς μετάνοιαν και των αυτού εντολών εργάτην δόκιμον αναδείξη με. Και πάρεσό μοι αεί ως ελεήμων και συμπαθής και φιλάγαθος·εν μεν τω παρόντι βίω θερμή προστάτις και βοηθός, τας των εναντίων εφόδους αποτειχίζουσα και προς σωτηρίαν καθοδηγούσα με, και εν τω καιρώ της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα· εν δε τη φοβερά ήμερα της κρίσεως, της αιωνίου με ρυομένη κολάσεως, και της απορρήτου δόξης του σου Υιού καιΘεού ημών κληρονόμονμε αποδεικνύουσα.Ης καιτύχοιμι, Δέσποινα μου, υπεραγίαΘεοτόκε, δια της σης μεσιτείας και αντιλήψεως, χάριτι και φιλανθρωπία του μονογενούς Υιού, του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού· ω πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω παναγίωκαι αγαθώ και ζωοποιώ αυτού Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ευχή ετέρα εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

Και δος ημίν, Δέσποτα, προς ύπνον απιούσιν, ανάπαυσιν σώματος και ψυχής, και διαφύλαξον ημάς από του ζοφερού ύπνου της αμαρτίας και από πάσης σκοτεινής και νυκτερινής ηδυπαθείας. Παύσονταςορμάς των παθών, σβέσον τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού τα καθ’ ημών δολίως κινούμενα. Τας της σαρκός ημών επαναστάσεις κατάστειλον και παν γεώδες και υλικόν ημών φρόνημα κοίμισαν. Και δώρησαι ημίν, ο Θεός, γρήγορον νουν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ύπνον ελαφρόν και πάσης σατανικής φαντασίας απηλλαγμένον. Διανάστησον δε ημάς εν τω καιρώ της προσευχής εστηριγμένους εν ταις εντολαίς σου και την μνήμην των σων κριμάτων εν εαυτοίς απαράθραυστον έχοντας. Παννύχιον ημίν την σην δοξολογίαν χάρισαι εις το υμνείν και ευλογείν και δοξάζειν το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα σου, του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Υπερένδοξε, αειπάρθενε, ευλογημένηΘεοτόκε, προσάγαγε την ημετέραν προσευχήν τω Υιώ σου καιΘεώ ημών, και αίτησαι ίνα σώση δια σου τας ψυχάς ημών.

Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το άγιον· Τριάς αγία, δόξα σοι.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Ευχήεις τον Άγγελον φύλακα της του ανθρώπου ζωής.

Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της άθλιας μου ψυχής και ταλαίπωρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ εμού δια την ακρασίαν μου· μη δώης χώραν τω πονηρώ δαίμονι κατακυριεύσαί μου τη καταδυναστεία του θνητού του τούτου σώματος· κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησαν με εις οδόν σωτηρίας. Ναι, Άγγελε του θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τας ημέρας της ζωής μου, και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν· σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επήρειας του αντικειμένου, ίνα μη εν τίνι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν· και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της αυτού αγαθότητος. Αμήν.

Δόξα, και νυν. Κύριε ελέησον γ’και απόλυσις.

Ψαλλομένου εν πάση περιστάσει και θλίψει ψυχής.

Ποίημα Θεοστηρίκτου Μοναχού· κατ’ άλλους δε, Θεοφάνους.

Ευλογήσαντος του ιερέως λέγομεν τον παρόντα ψαλμόν.

Ψαλμός ρμβ’ (142).

Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου·

Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιον σου πας ζων.

Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου· εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου.

Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος· και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη καρδία μου.

Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων.

Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρος σοι.

Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου.

Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ’ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον.

Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα.

Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου.

Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου.

Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία· ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με.

Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήv μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου· και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί.

Και ευθύς το Θεός Κύριος, μετά των στίχων αυτού εξ έκατέρων των χορών.

Είτα τα παρόντα τροπάρια. Ήχος δ’

Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής· Δέσποινα βοήθησον, εφ’ ημίν σπλαγχνισθείσα· σπεύσον απολλύμεθα, υπό πλήθους πταισμάτων· μη αποστρέψης σους δούλοι κενούς· σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα.

Δόξα. Το αυτό. Και νυν.

Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι· ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τίς δε διεφύλαξεν, έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου· σους γαρ δούλους σώζει αεί εκ παντοίων δεινών.

Ψαλμός ν’(50).

Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου,καικατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου,καιαπό της αμαρτίας μου καθάρισόν με.Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα˙ όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εναμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου.Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας· τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι· πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείςμοι αγαλλίασινκαι ευφροσύνην αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί οΘεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων οΘεόςο Θεός της σωτήριας μου· αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ήθέλησας θυσίαν, έδωκα αν˙ ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τωΘεώ πνεύμα συντετριμμένον καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην οΘεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφορά και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. 

Και αρχόμεθα του κανόνος.

Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Ο Ειρμός.

Υγράν διοδεύσας ωσεί ξηράν, και την Aιγυπτίαν μοχθηρίαν διαφυγών, ο Ισραηλίτης ανεβόα· Τω λυτρωτή και Θεώ ημών άσωμεν.

Τροπάρια.

Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών· ω Μήτερ τουΛόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον.

Παθών με ταράττουσι προσβολαί, πολλής αθυμίας εμπιπλώσαι μου την ψυχήν· ειρήνευσον Κόρη τη γαλήνη, τη του Υιού και Θεού σου Πανάμωμε.

Σωτήρα τεκούσαν σε και Θεόν, δυσωπώ Παρθένε, λυτρωθήναι με των δεινών· σοι γαρ νυν προσφεύγων ανατείνω, και την ψυχήν και την διάνοιαν.

Νοσούντα το σώμα και την ψυχήν, επισκοπής θείας, και προνοίας της παρά σου, αξίωσον μόνη Θεομήτορ, ως αγαθή αγαθού τε λοχεύτρια.

Ωδή γ’. Ο Ειρμός.

Ουρανίας αψίδος, οροφουργέ Κύριε, και της Εκκλησίας δομήτορ, συ με στερέωσαν, εν τη αγάπη τη ση, των εφετών η ακρότης, των πιστών το στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε.

Τροπάρια.

Προστασίαν και σκέπην, ζωής εμής τίθημι, σε Θεογεννήτορ Παρθένε· συ με κυβέρνησον, προς τον λιμένα σου, των αγαθών η αιτία, των πιστών το στήριγμα, μόνη πανύμνητε.

Ικετεύω Παρθένε, τον ψυχικόν τάραχον, και της αθυμίας την ζάλην, διασκεδάσαι μου· συ γαρ Θεόνυμφε, τον αρχηγόν της γαλήνης, τον Χριστόν εκύησας, μόνη πανάχραντε.

Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον, της ευεργεσίας τον πλούτον, πάσιν ανάβλυσον· πάντα γαρ δύνασαι, ως δυνατόν εν ισχύι, τον Χριστόν κυήσασα, θεομακάριστε.

αλεπαίς αρρωστίαις, και νοσεροίς πάθεσιν, εξεταζομένω Παρθένε, συ μοι βοήθησον· των ιαμάτων γαρ, ανελλιπή σε γινώσκω, θησαυρόν πανάμωμε τον αδαπάνητον.

Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν. ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν.

Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Είτα μνημονεύει ο ιερεύς, δι’ ους ή παράκλησις γίνεται, και ημείς ψάλλομεν το Κύριε ελέησον ιε’.Μετά δε την εκφώνησιν, το επόμενον.

Κάθισμα. Ήχος β’ Τα άνω ζητών.

Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, του κόσμου καταφύγιον, εκτενώς βοώμεν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα.

Ωδή δ’. Ο Ειρμός.

Εισακήκοα Κύριε, της οικονομίας σου το μυστήριον· κατενόησα τα έργα σου, και εδόξασά σου την θεότητα.

Τροπάρια.

Των παθών μου τον τάραχον, η τον κυβερνήτην τεκούσα Κύριον, και τον κλύδωνα κατεύνασον, των εμών πταισμάτων Θεονύμφευτε.

Ευσπλαγχνίας την άβυσσον, επικαλουμένω της σης παράσχου μοι, η τον εύσπλαγχνον κυήσασα, και Σωτήρα πάντων των υμνούντων σε.

Απολαύοντες πάναγνε, των σων δωρημάτων ευχαριστήριον, αναμέλπομεν εφύμνιον, οι γινώσκοντές σε Θεομήτορα.

Οι ελπίδα και στήριγμα, και της σωτηρίας τείχος ακράδαντον, κεκτημένοι σε πανύμνητε, δυσχερείας πάσης εκλυτρούμεθα.

Ωδή ε’. Ο Ειρμός.

Φώτισον ημάς, τοις προστάγμασί σου Κύριε, και τω βραχίονί σου τω υψηλώ, την σην ειρήνην παράσχου ημίν φιλάνθρωπε.

Τροπάρια.

Έμπλησον Αγνή, ευφροσύνης την καρδίαν μου, την σην ακήρατον διδούσα χαράν, της ευφροσύνης η γεννήσασα τον αίτιον.

Λύτρωσαι ημάς, εκ κινδύνων Θεοτόκε αγνή, η αιωνίαν τεκούσα λύτρωσιν, και την ειρήνην την πάντα νουν υπερέχουσαν.

Λύσον την αχλύν, των πταισμάτων μου Θεόνυμφε, τω φωτισμώ της σης λαμπρότητος, η φως τεκούσα το θείον και προαιώνιον.

Ίασαι Αγνή, των παθών μου την ασθένειαν, επισκοπής σου αξιώσασα, και την υγείαν τη πρεσβεία σου παράσχου μοι.

Ωδή ς’. Ο Ειρμός.

Την δέησιν, εκχεώ προς Κύριον, και αυτώ απαγγελώ μου τας θλίψεις, ότι κακών η ψυχή μου επλήσθη, και η ζωή μου τω αδη προσήγγισε· και δέομαι ως Ιωνάς· ‘Εκ φθοράς ο Θεός με ανάγαγε.

Τροπάρια.

Θανάτου, και της φθοράς ως έσωσεν, εαυτόν εκδεδωκώς τω θανάτω, την τη φθορά και θανάτω μου φύσιν, κατασχεθείσαν Παρθένε δυσώπησον τον Κύριον σου και Υιόν, της εχθρών κακουργίας με ρύσασθαι.

Προστάτιν σε, της ζωής επίσταμαι, και φρουράν ασφαλεστάτην Παρθένε, των πειρασμών διαλύουσαν όχλον, και επηρείας δαιμόνων ελαύνουσαν· και δέομαι δια παντός· εκ φθοράς των παθών μου ρυσθήναι με.

Ως τείχος, καταφυγής κεκτήμεθα, και ψυχών σε παντελή σωτηρίαν, και πλατυσμόν εν ταις θλίψεσι Κόρη, και τω φωτί σου αεί αγαλλόμεθα. Ω Δέσποινα και νυν ημάς, των παθών και κινδύνων διάσωσον.

Εν κλίνη νυν, ασθενών κατάκειμαι, και ουκ έστιν ίασις τη σαρκί μου· αλλ’ η Θεόν και σωτήρα του κόσμου, και τον λυτήρα των νόσων κυήσασα, σου δέομαι της αγαθής· εκ φθοράς νοσημάτων ανάστησον.

Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν.

Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ήμερων τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Ο ιερεύς μνημονεύει ως δεδήλωται. Μετά δε την εκφώνησιν·

Κοντάκιον. Ήχος β’.

Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς· αλλά πρόφθασον ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι· Τάχυνον εις πρεσβείαν, καί σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε.

Είτα το α’ άντίφωνον των Αναβαθμών του δ’ ήχου.

Εκ νεότητός μου, πολλά πολεμεί με πάθη· αλλ’ αυτός αντιλαβού, και σώσον Σωτήρ μου (δις).

Οι μισούντες Σιών, αισχύνθητε από του Κυρίου, ως χόρτος γαρ πυρί, έσεσθε απεξηραμμένοι (δις).

Δόξα.

Αγίω Πνεύματι, πάσα ψυχή ζωούται, καί καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται, τη Τριαδική Μονάδι ιεροκρυφίως.

Και νυν.

Αγίω Πνεύματι, αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα αρδεύοντα, άπασαν την κτίσιν, προς ζωογονίαν.

Και ευθύς το προκείμενον.

Μνησθήσομαι του ονόματός σου εν πάση γενεά και γενεά.

Στίχ. Άκουσον, θύγατερ, και ίδε, και κλίνον το ους σου, και επιλάθου του λαού σου, και του οίκου του πατρός σου, και επιθυμήσει ο βασιλεύς του κάλλους σου.

Ευαγγέλιον.

Εκ του κατά Λουκάν (κεφ. α’ 39).

Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Mαριάμ, επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα· και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο, ως ήκουσεν ή Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής· και επλήσθη Πνεύματος αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν· Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; Ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτα μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ· Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου· ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί· ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο Δυνατός και άγιον το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις και υπέστρεψεν εις τον οίκον αυτής.

Δόξα. Ήχος β’.

Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριάς η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Και νυν.

Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Είτα· Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.

Ήχος πλ. β’. Όλην αποθεμένοι.

Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπινή προστασία, Παναγία Δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου· θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι, των δαιμόνων τα τοξεύματα· σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ πού προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου· Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν· το συμφέρον ποίησον.

Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε· αλλ’ αιτείται την χάριν, και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως.

Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων υπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν, των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζόμενων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών.

Ο ιερεύς.

Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου· επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς· ύψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και κατάπεμψον εφ’ ημάς τα ελέη σου τα πλούσια· πρεσβείαις της πανάχραντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας· δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού· προστασίαις των τιμίων επουρανίων δυνάμεων ασωμάτων ικεσίαις του τιμίου και ένδοξου προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου· των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων· των εν αγίοις πατέρων ημών, μεγάλων ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου· του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου, αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας, του θαυματουργού· των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων· των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών· των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης· του αγίου (της ημέρας), και πάντων σου των Αγίων. Ικετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε· επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου, και ελέησον ημάς.

Κύριε ελέησον ιβ’. Μετά δε το Ελέει και οικτιρμοίς, αποπληρούμεν τας λοιπάς ωδάς του κανόνος.

Ωδή ζ’. Ο Ειρμός.

Οι εκ της Ιουδαίας, καταντήσαντες Παίδες εν Βαβυλώνι ποτέ, τη πίστει της Τριάδος, την φλόγα της καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες· Ο των πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.

Τροπάρια.

Την ημών σωτηρίαν, ως ήθέλησας Σώτερ οικονομήσασθαι, εν μήτρα της Παρθένου, κατώκησας τω κοσμώ, ην προστάτιν ανέδειξας. Ο των πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.

Θελητήν του ελέους, ον εγέννησας Μήτερ αγνή δυσώπησον, ρυσθήναι των πταισμάτων, ψυχής τε μολυσμάτων, τους εν πίστει κραυγάζοντας· Ο των πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.

Θησαυρόν σωτηρίας, και πηγήν αφθαρσίας, την σε κυήσασαν, και πύργον ασφαλείας, και θύραν μετανοίας, τοις κραυγάζουσιν έδειξας· Ο των πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει.

Σωμάτων μαλακίας, και ψυχών αρρώστιας, Θεογεννήτρια, των ποθώ προσιόντων, τη σκέπει σου τη θεία, θεραπεύειν αξίωσον, η τον Σωτήρα Xριστόν, ημίν αποτεκούσα.

Ωδή η’. Ο Ειρμός.

Τον Βασιλέα, των ουρανών ον υμνούσι στρατιαί των Αγγέλων υμνείτε, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Τροπάρια.

Τους βοηθείας, της παρά σου δεομένους, μη παρίδης Παρθένε υμνούντας, και υπερυψούντας, σε Κόρη εις αιώνας.

Των ιαμάτων, το δαψιλές επιχέεις, τοις πιστώς υμνούσι σε Παρθένε, και υπερυψούσι, τον άφραστόν σου τόκον.

Τας ασθενείας μου, της ψυχής ιατρεύεις, και σαρκός τας όδύνας Παρθένε, ίνα σε δοξάζω, την Κεχαριτωμένην.

Των πειρασμών συ, τας προσβολάς εκδιώκεις, και παθών τας εφόδους Παρθένε· όθεν σε υμνούμεν, εις πάντας τους αιώνας.

Ωδή θ’. Ο Ειρμός.

Κυρίως Θεοτόκον, σε ομολογούμεν, οι δια σου σεσωσμένοι Παρθένε Αγνή, συν ασωμάτοις χορείαις σε μεγαλύνοντες.

Τροπάρια.

Ροήν μου των δακρύων, μη αποποίησης, η τον παντός εκ προσώπου παν δάκρυον, αφηρηκότα Παρθένε, Χριστόν κυήσασα.

Χαράς μου την καρδίαν, πλήρωσον Παρθένε, η της χαράς δεξαμενή το πλήρωμα, της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα.

Λιμήν και προστασία, των σοι προσφευγόντων, γενού Παρθένε και τείχος ακράδαντον, καταφυγή τε και σκέπη και αγαλλίαμα.

ωτός σου ταις ακτίσι, λάμπρυνον Παρθένε, το ζοφερόν της αγνοίας διώκουσα, τους ευσεβώς Θεοτόκον σε καταγγέλλοντας.

Κακώσεως εν τόπω, τω της ασθενείας, ταπεινωθέντα Παρθένε θεράπευσον, εξ αρρώστιας εις ρώσιν μετασκευάζουσα.

Και ευθύς το Άξιον εστίν ως αληθώς.

Και θυμιά ο ιερεύς το θυσιαστήριον καί τον ναόν, ή τον οίκον, όπου ψάλλεται η Παράκλησις, και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέραν, λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην, ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν.

Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή· προς σε καταφεύγω, την Κεχαριτωμένην· ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον.

Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις, αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης, προς τον εκ σου τεχθέντα· ω Δέσποινα του κόσμου, γενού μεσίτρια.

Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νυν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς· μετά του Προδρόμου, και πάντων των Αγίων, δυσώπει Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς.

Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων, την Εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του Αποστόλου, Λουκά Ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.

Είτα· Τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, και τα τροπάρια ταύτα.

Ήχος πλ. β’.

Ελέησον ημάς Κύριε, ελέησον ημάς· πάσης γαρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι την ικεσίαν, ως Δεσπότη οι αμαρτωλοί προσφέρομεν· ελέησον ημάς.

Δόξα.

Κύριε, ελέησον ημάς· επί σοι γαρ πεποίθαμεν. Μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομοιών ημών· αλλ’ επίβλεψον και νυν ως εύσπλαγχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών· συ γαρ ει Θεός ημών, και ημείς λαός σου· πάντες έργα χειών σου, και το όνομά σου επικεκλήμεθα.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Της ευσπλαγχνίας την πύλην, άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε· ελπίζοντες εις σε μη αστοχήσωμεν· ρυσθείημεν δια σου των περιστάσεων· συ γαρ ει η σωτηρία του γένους των Χριστιανών.

Ο ιερεύς: Ελέησον ημάς ο Θεός…

Και μνημονεύσας πάλιν, περί ων η Παράκλησις γίνεται, ποιεί την απόλυσιν. Μετ’ αυτήν δε, ενόσω οι αδελφοί ασπάζονται την εικόνα της Θεοτόκου, ψάλλονται τα παρόντα τροπάρια.

Ήχος β’· Ότε εκ του ξύλου.

Πάντων προστατεύεις αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει, τη κραταιά σου χειρί· άλλην γαρ ουκ έχομεν, αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι, υπό πταισμάτων πολλών, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, όθεν σοι προσπίπτομεν ρύσαι, πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Όμοιον.

Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων Τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων, σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, συ υπάρχεις Άχραντε σπεύσον, δυσωπούμεν ρύσασθαι τους δούλους σου.

Ήχος πλ. δ’.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Ήχος β’.

Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Facebook

Επικοινωνία

Εφημέριος: Νικόλαος Μπεκρής
 
Τηλ: 2681083436 - Κιν: 6955330519
Τκ: 47200 Πέτα, Άρτας
 
 
papiros

Η Ενορία μας