Μυστήρια
Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019 20:19

Το Μυστήριο τοῦ Χρίσματος

α. Τὸ νόημα τοῦ Μυστηρίου. Ἡ ἀναγέννηση τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος εἶναι πλήρης, ἀλλὰ ὁ νεοφώτιστος εἶναι «νήπιος ἐν Χριστῷ» καὶ ἔχει ἀνάγκη βοηθείας, ποὺ δίδεται σ᾿ αὐτὸν μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατὰ τὴν τέλεση τοῦ Χρίσματος. Τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸ νεοφώτιστο, εἶναι ἡ εἰδικὴ καὶ ποικίλη χάρη, ποὺ ἀρχίζει σὰν «Σφραγίδα δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου».

β. Σύσταση τοῦ Μυστηρίου. Στὴν Καινὴ Διαθήκη δὲν ὑπάρχει ρητὴ μαρτυρία παραδόσεως τοῦ Μυστηρίου ἀπὸ τὸν Κύριο. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ὅμως μᾶς παρέδωσαν τὴν πράξη καὶ μᾶς μιλοῦν γι᾿ αὐτὸ σὰν ἰδιαίτερο Μυστήριο: «Καὶ ὑμεῖς χρίσμα ἔχετε ἀπὸ τοῦ Ἁγίου, καὶ οἴδατε πάντα» (Α´ Ἰω. β´ 20), «ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς… πιστεύσαντες ἐσφραγίσθητε τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ ὃς ἐστὶν ἀρραβὼν τῆς κληρονομίας ἡμῶν» (Ἐφ. α´ 13-14). Ἐπίσης ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων φαίνεται καθαρῶς ὅτι ὑπῆρχαν βαπτισμένοι (ἀπὸ τοὺς Διακόνους) χωρὶς νὰ ἔχουν λάβει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁπότε οἱ Ἀπόστολοι «ἐπετίθουν τὰς χεῖρας ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐλάμβαναν Πνεῦμα Ἅγιον» (Πράξ. η´ 17). Γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὁμιλεῖ καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὸ κεφ. ζ´ 39, τὸ ὁποῖο θὰ ἐλάμβαναν κατὰ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου «οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν», ἐνῶ οἱ πρῶτοι ποὺ ἔλαβαν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι οἱ Ἀπόστολοι κατὰ τὴν Πεντηκοστή.

γ. Τὰ αἰσθητὰ σημεῖα τοῦ Μυστηρίου. Τὰ σημεῖα αὐτὰ εἶναι τέσσερα: (1) Τὸ ἅγιο Μύρο – ἔλαιον ἀπὸ σαράντα ἀρώματα, ποὺ δηλώνουν «αἰσθητά» τὰ ποικίλα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. (2) Ἡ εὐχὴ τοῦ Ἱερέα. (3) Ἡ χρίση τῶν κυρίων μερῶν τοῦ σώματος καὶ (4) τὰ λόγια του Ἱερέα: «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Ἀμήν». Μὲ τὰ «σημεῖα» αὐτὰ ὁ Ἱερέας δὲν «τελεῖ» τὸ Μυστήριο αὐτὸ ὅπως τ᾿ ἄλλα, ἀλλὰ μεταδίδει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

δ. Ἡ εἰδικὴ χάρη τοῦ Μυστηρίου. Ἡ χάρη τοῦ Χρίσματος εἶναι τὰ ποικίλα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Γαλ. ε´ 22-23 καὶ Α´ Κορ. ιβ´ 4 καὶ 8-11), τὰ ὁποῖα λαμβάνουν ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ βαπτισμένοι. Ἐὰν τὰ διατηροῦν ἢ ἐὰν τὰ αὐξάνουν, μὲ τὴ δύναμη πάλι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἕνα μεγάλο θέμα ποὺ συνδέεται καὶ μὲ τὴν προαίρεση τοῦ καθενός. Πάντως τὸ Χρίσμα δὲν ἐπαναλαμβάνεται. Ἐξαίρεση γίνεται ἐὰν κάποιος ὀρθόδοξος πλανηθεῖ καὶ ἀκολουθήσει ἄλλη θρησκεία, ἐφ᾿ ὅσον μετανοήσει, μπορεῖ νὰ γίνει δεκτὸς ξανὰ στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴ χρίση (πάλι) τοῦ Ἁγίου Μύρου. Τὰ χαρίσματα γίνονται ἐνεργὰ μὲ τὴ μετάνοια, τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴ θεία Κοινωνία.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018 20:02

Το Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος

α. Τὸ νόημα τοῦ Μυστηρίου

Ἡ λέξη βάπτισμα σημαίνει τὴ βύθιση ἑνὸς ἀντικειμένου ὁλόκληρου μέσα στὸ νερό. Καὶ ἐπειδὴ τὰ ἔμψυχα ὄντα μέσα στὸ νερὸ πνίγονται καὶ ἐπέρχεται ὁ θάνατος, γι᾿ αὐτὸ στὴ βάπτιση χρειάζεται ἔγκαιρη ἐπέμβαση στὸ βυθισμένο ἄνθρωπο πρὶν πνιγεῖ.

Ὁ «ναυαγοσώστης» τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, ὁ ὁποῖος μας ἔσωσε μὲ τὸ σταυρικό Του θάνατο (τὴ βύθισή Του στὴν «ἄβυσσο» τοῦ ἅδη, ὅπου βρισκόταν ὁ ἄνθρωπος) καὶ τὴν Ἀνάστασή Του (μὲ τὴν ὁποία ἀνέσυρε ἀναστημένο καὶ τὸν ἄνθρωπο). Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο συμμετέχοντες καὶ ἐμεῖς, στὸ θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ὑφιστάμεθα τὴν τριπλῆ κατάδυση στὴ βάπτιση (τριήμερος ταφή) καὶ ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάδυση καὶ ἡ ἀνάστασή μας, ἡ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀναγεννημένη πνευματικὰ καινὴ ζωὴ διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἡ πολιτογράφησή μας στὸν οὐρανὸ μεταξὺ τῶν ζώντων (Ἰω. γ´, 4-7. Ρωμ. στ´, 3-9. Ἑβρ. ιβ´, 23).

Ἡ σωτηρία μας λοιπὸν ἀπὸ τὸ θάνατο τῆς ἁμαρτίας εἶναι τὸ ἀληθινὸ καὶ πραγματικὸ νόημα τοῦ Μυστηρίου.

β. Ἡ σύσταση τοῦ Μυστηρίου

Τὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος προεικονίστηκε καὶ στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη. Ὁ Κύριος ἐπίσης συνομιλώντας μὲ τὸ Φαρισαῖο Νικόδημο τοῦ εἶπε: «Ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. γ´ 5). Ἡ ἵδρυση ὅμως καὶ ἡ παράδοση τοῦ Μυστηρίου ἔγινε μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ὅταν εἶπε στοὺς Ἀποστόλους Του: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Ματθ. κη´ 19). Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μίλησε καὶ γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ Βαπτίσματος μὲ τὸ παραπάνω «οὐ δύναται εἰσελθεῖν» καὶ μὲ τὸ «ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται» (Μαρκ. ιστ´ 16).

Ἔκτοτε αὐτὴ εἶναι ἡ πράξη τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν διαδόχων τους, ἡ «κατήχηση» καὶ τὸ «Βάπτισμα», μὲ τὸ ὁποῖο ὁποιοσδήποτε εἰσέρχεται στὴν Ἐκκλησία Του, στὴν Κιβωτὸ τῆς σωτηρίας.

γ. Τὰ αἰσθητὰ σημεῖα τοῦ Μυστηρίου

Τρία εἶναι τὰ αἰσθητὰ σημεῖα ποὺ βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε (1) Τὸ νερό, (2) Ἡ τριπλὴ κατάδυση καὶ ἀνάδυση τοῦ βαπτιζομένου καὶ (3) Τὰ λόγια τοῦ Ἱερέα: «Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ… εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

δ. Ἡ εἰδικὴ χάρη τοῦ Μυστηρίου

Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα μεταδίδεται στὸ βαπτιζόμενο:

(1) Ἡ ἄφεση ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν, δηλ. ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ μολυσμὸ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καί, ὅταν ὁ βαπτιζόμενος εἶναι μεγάλης ἡλικίας, τῶν προσωπικῶν ἁμαρτιῶν. Γι᾿ αὐτὸ μετὰ τὸ Βάπτισμα, ἀνεξαρτήτως προηγουμένης ζωῆς, μπορεῖ ὁ ἀναγεννημένος χριστιανὸς καὶ νὰ ἱερωθεῖ.

(2) Ἡ ἀναγέννηση, ἡ δικαίωση, ἡ υἱοθεσία καὶ ἡ δυνατότητα σωτηρίας. Ὁ βαπτισμένος ἔχει ἐπανέλθει στὴν προπτωτικὴ κατάσταση τοῦ «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν», ἐκτὸς τῆς ροπῆς πρὸς τὸ κακό, τὸ ὁποῖο ὅμως ὑπερνικᾶται (ὅταν κανεὶς ζεῖ καὶ ἀγωνίζεται ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας) καὶ τοῦ φυσικοῦ θανάτου, ὁ ὁποῖος ὅμως δὲν ἔχει ἄλλες συνέπειες, ἐφ᾿ ὅσον πλέον ὁ ἄνθρωπος μεταβαίνει μὲ αὐτὸν τὸν φυσικὸ θάνατο στὴ ζωὴ (τὴν αἰώνιο). Ἡ βάση τῆς ἁγιότητας τέθηκε. Ὑπολείπεται ἡ ἐνεργός, ἡ προσωπικὴ συμμετοχὴ τοῦ καθενός, γιὰ νὰ γίνει «κατὰ χάριν Θεός».

ε. Οἱ προϋποθέσεις τοῦ Βαπτίσματος

Σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου (Μαρκ. ιστ´ 16), προϋπόθεση τοῦ βαπτίσματος εἶναι ἡ πίστη μας στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς νὰ τὴν ἀνταλλάσσουμε οὔτε μὲ χρήματα, οὔτε μὲ φιλίες, οὔτε καὶ μ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή μας, ὅπως ἔκαναν οἱ Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ πίστη αὐτὴ περιλαμβάνει κυρίως τρία σημεῖα:

(1) Τὴν ἀπόταξη τοῦ Σατανᾶ, τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ πιστοῦ ἀπὸ κάθε τί τὸ σατανικό. Σ᾿ αὐτὸ συντελεῖ καὶ ὁ ἐξορκισμὸς τοῦ Σατανᾶ ποὺ γίνεται πρὶν ἀπὸ τὴ Βάπτιση.

(2) Τὴ σύνταξη τοῦ πιστοῦ μὲ τὸν Χριστό. Τὴ στροφὴ δηλαδὴ τῆς σκέψεως, τῶν πράξεων, τῆς ἀγάπης καὶ ὁλόκληρης τῆς ζωῆς πρὸς τὸν Χριστό.

(3) Τὴν προσκύνηση καὶ τὴ λατρεία τοῦ Χριστοῦ.

στ. Ἡ προσωπικὴ συμμετοχὴ στὸ Βάπτισμα

Τὰ Μυστήρια δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοηθοῦν λογικά, ἀλλὰ κατανοοῦνται βιωματικὰ οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ κάθε Μυστήριο. Ἡ γνώση τοῦ Μυστηρίου δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ διανοητικὴ ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. «Δὲν Τὸν ἐζητήσαμε, ἀλλά μας ἐζήτησε» λέγει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας καὶ συνεχίζει «τὸ πρόβατο δὲν ἐζήτησε τὸν ποιμένα, ἀλλὰ ὁ ποιμὴν τὸ πρόβατο». Ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό. Αὐτὸ γίνεται καὶ μὲ τὸ μικρὸ παιδὶ ποὺ βαπτίζεται, τὸ ὁποῖο μάλιστα δὲν προβάλλει συνειδητὴ ἀντίδραση στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ συνειδητή, βέβαια, συμμετοχὴ τοῦ μικροῦ παιδιοῦ καὶ ἡ ἀντιληπτική του ἱκανότητα εἶναι μικρότερη ἢ μηδαμινή. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία καὶ γιατί ἡ πρωτοβουλία ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ γιατί καὶ μεγάλο νὰ ἦταν τὸ παιδὶ ἢ ἄνδρας, ἡ ἀντιληπτική του ἱκανότητα καὶ πάλι θὰ βρισκόταν σὲ πλήρη δυσαναλογία σχετικὰ μὲ τὸ ἀκατανόητο καὶ ἄρρητο ἀποτέλεσμα τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου.

Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βαπτίζει νήπια καὶ πιστεύει ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ πράξη καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. ιθ´, 14-15).

ζ. Ὁ Νηπιοβαπτισμός

Στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία οἱ ἄνθρωποι βαπτίζονταν σὲ ὅ,ποια ἡλικία προσέρχονταν στὴν πίστη. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι δὲ βαπτίζονταν νήπια. Ὅταν οἱ γονεῖς πίστευαν στὸν ἀληθινὸ Θεό, ὁλόκληρη ἡ οἰκογένεια βαπτιζόταν ἄρα καὶ τὰ νήπια. Ἦταν ἀδιανόητο ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀπέκλειε τὰ νήπια ἀπὸ τὴ σωτηρία, ἐφ᾿ ὅσον ὁ Χριστὸς τὰ ἐκάλεσε καὶ τὰ εὐλόγησε (Ματθ. ιθ´ 14-15). Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος (150 μ.Χ.) μαρτυρεῖ ὅτι ὁ νηπιοβαπτισμὸς ἦταν συνηθισμένη πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς (250 μ.Χ.) παρατηρεῖ ὅτι τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ ἀξιοῦνται τῆς χάριτος τοῦ Βαπτίσματος. Τὸ ἴδιο προσθέτει καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅτι τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ βαπτίζονται σὲ νηπιακὴ ἡλικία.

Σὲ περίπτωση κινδύνου ἑνὸς ἀβαπτίστου, ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τὸ «ἀεροβάπτισμα», τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ τελέσει ὁποιοσδήποτε ὀρθόδοξος. Σ᾿ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὑψώνουμε τρεῖς φορὲς τὸ παιδὶ – βρέφος λέγοντας: Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ… εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐὰν τὸ παιδὶ ἐπιζήσει, τὸ Βάπτισμα τελεῖται κανονικὰ ἀπὸ Ἱερέα.

Τὰ νήπια ποὺ πεθαίνουν ἀβάπτιστα, μερικοὶ Πατέρες ὑποστηρίζουν ὅτι θὰ βρίσκονται σὲ «μέση κατάσταση» οὔτε θὰ δοξάζονται, οὔτε θὰ κολάζονται. Ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲ σημειώνει τίποτε σχετικό, γι᾿ αὐτὸ ἡ πλήρης ἀποκάλυψη τοῦ προβλήματος μᾶς ἐπιφυλάσσεται στὴν ἄλλη ζωή.

Facebook

Επικοινωνία

Εφημέριος: Νικόλαος Μπεκρής
 
Τηλ: 2681083436 - Κιν: 6955330519
Τκ: 47200 Πέτα, Άρτας
 
 
papiros

Η Ενορία μας